Rośliny

Kwas krzemowy ma zbawienne działanie na skórę gdyż ją wzmacnia a co za tym idzie pomaga w walce ze zmarszczkami. Dzięki swym właściwościom pobudza skórę do produkcji elastyny i kalogenu. Najwięcej kwasu krzemowego jest w takich ziołach jak kminek, rabarbar i skrzyp polny. Zioła w których występuje kwas krzemowy wykorzystywane są w produkcji preparatów działających przeciwko rozstępom skórnym które mogą się pojawiać szczególnie w momencie gdy wzrośnie waga ciała, w przypadku odchudzania lub w czasie ciąży. Również zioła te pomocne są w przypadku występowania cellulitu. Głównym zadaniem kwasów organicznych jest utrzymanie odczynu kwaśnego skóry który to jest odpowiedzialny za system ochronny skóry a co za tym idzie zapobiega wnikaniu bakterii i wirusów do organizmu przez skórę. Kwasy organiczne powstają przed wyciskanie owoców oraz całych ziół. Dzięki niektórym kwasom organicznym znikają zmarszczki, skóra staje się bardziej elastyczna i nawilżona, kwasy te pomagają w walce z trądzikiem, można nimi zwalczać różne przebarwienia na skórze.

W ziołach znajdują się również cząstki cukrów. Związki które zawierają cukier to glikozydy. Dużo gliozydów znajduje się w takich ziołach jak rumianek, fiołek trójbarwny, kwiaty lipy oraz prawośłaz. Glikozydy mają takie właściwości jak dezynfekujące, nawilżające, przeciwzapalne, zmiękczające, działają łagodząco na wszelkie podrażnienia. Olejki eteryczne zwane inaczej lotnymi to lekkie i płynne olejki które wydzielają bardzo silny i trwały zapach ale niestety łatwo ulatniający się pod wpływem temperatury pokojowej. W roślinach zielnych olejki eteryczne występują w małych ilościach. Bardzo cenne i trudno dostępne są olejki z roślin egzotycznych. Olejki w roślinach zielnych występują w różnych ich częściach i w zależności od pory roku jest różny ich skład chemiczny. Skład niektórych olejków do dnia dzisiejszego nie jest do końca poznany i w dalszym ciągu trwają badania nad nimi. W wielu olejkach eterycznych znajdują się hormony roślinne dzięki którym poprawia się ukrwienie skóry. Olejki roślinne mają działanie dezynfekcyjne i antyseptyczne.

Pektyny występują przede wszystkim w owocach. Należą one do substancji żelujących. Dzięki powstającemu z nich śluzowi który powleka jelita w przypadku biegunek, zatruć czy stanów zapalnych ustępują objawy. Szczególnie bogata w pektyny jest skórka jabłek. Lecytyna to związek który ma charakter tłuszczów złożonych. Bardzo bogate w lecytyną są nasiona soi. Dzięki lecytynie dostarczane są do organizmu takie substancje jak cholina i inozytol. Cholina zapobiega odkładaniu się złego cholesterolu na ściankach układu krwionośnego, dzięki niej bez przeszkód docierają do mózgu różne impulsy oraz ma działanie wspomagające pracę wątroby. Dzięki inozytolowi obniża się poziom cholesterolu we krwi, ma wpływ na prawidłowy rozwój i stan skóry i włosów oraz działa uspakajająco. Olejki czosnku i cebuli zawierają związki siarkowe które działają antybiotycznie, mają wpływ na prawidłowe trawienie, dezynfekują układ oddechowy, hamują procesy gnilne w układzie pokarmowym, obniżają ciśnienie krwi. Na serce zbawienny wpływ mają takie zioła jak ziele konwalii, miłka wiosennego, serdecznika.

Alokazja amazońska zaliczana jest do roślin trujących. Jest to przedstawicielka rodziny obrazkowatych. Nazwą tej rośliny nie należy się jednakże w ogóle sugerować, albowiem z Amazonią nie posiada ona kompletnie niczego wspólnego. Ojczyzna tej rośliny są natomiast wyspy należące do Archipelagu Malajskiego. Ze względu na swój bardzo ozdobny wygląd, dość często hoduje się ją zarówno w szklarniach, jak i w domach. Jest to bylina. Maksymalna wysokość, jaką potrafi osiągnąć wynosi około trzydziestu centymetrów. Trujący jest mleczny sok przez nią wydzielany. Zdecydowanie najbardziej dekoracyjne są liście alokazji amazońskiej. Są one bardzo duże i mają strzałkowaty kształt. Jeżeli chodzi natomiast o kwiaty, to są one zebrane w charakterystyczną kolbę i wydzielają bardzo przyjemny aromat. W domowych hodowlach jednakże bardzo rzadko się zdarza, aby roślina ta zakwitła. Ponadto nie należy ona do roślin najłatwiejszych w uprawie, ponieważ jest niesamowicie wymagająca odnośnie odpowiednich warunków.

Alokazja olbrzymia to także jedna z bardzo wielu trujących roślin. Jest przedstawicielka rodziny obrazkowatych. W warunkach naturalnych występuje na Wyspach Salomona, w Australii oraz w Malezji. W naszym kraju roślina ta jest znana głównie jako zakleśń olbrzymia. Nazwa tej rośliny jest nieprzypadkowa, albowiem alokazja olbrzymia rośnie na wysokość sięgającą nawet pięciu metrów. Jej łodyga również jest bardzo gruba – osiąga w tym względzie przeciętnie około dwudziestu pięciu centymetrów. Liście rosną tylko na szczycie tej łodygi. Ich blaszki mają na długość nawet i sześćdziesięciu centymetrów. Alokazja olbrzymia to bylina. W niektórych częściach świata jak na Nowej Gwinei jej liście oraz łodyga są traktowane jako warzywo – trzeba je tylko wcześniej ugotować, co i tak jest dość ryzykowne, albowiem nawet po obróbce termicznej roślina nie traci całkowicie swoich trujących właściwości. Powyżej wymienione części są trujące także i na surowo – a to za sprawą wydzielanego przez nie soku mlecznego.

Arbuz zwyczajny to kolejna z bardzo dobrze znanych roślin owocowych. Jest on przedstawicielem rodziny dyniowatych. Jego ojczyzną jest kontynent afrykański, jednakże jest uprawiany w bardzo wielu innych miejscach na świecie, w tym także i w naszym kraju. Łodyga tej rośliny ma charakter płożący się. Na długość osiąga przeciętnie około dwóch metrów. Niektóre odmiany posiadają jednak wiele bocznych pędów. Liście arbuza zwyczajnego do małych nie należą. Odznaczają się kolorem ciemnej zieleni. Jeżeli natomiast chodzi o kwiaty tej rośliny, to charakteryzują się one przede wszystkim tym, że spośród kwiatów wszystkich uprawianych roślin dyniowatych te akurat są najmniejsze. Mają kolor żółty, czasami o zielonkawym zabarwieniu. Owoce posiadają bardzo słodki i przyjemny, a także orzeźwiający w smaku miąższ – zazwyczaj jest on czerwony, chociaż może mieć także i inny kolor, dla przykładu żółty albo pomarańczowy. Znajduje się w nim bardzo dużo nasion. Arbuz zwyczajny jest zaliczany do roślin jednorocznych.

Czereśnia to jeszcze jedna z bardzo dobrze wszystkim znanych roślin owocowych. Określana jest ona również trześni oraz ptasiej wiśni. Jest przedstawicielką rodziny różowatych. W stanie dzikim występuje ona w środkowej części kontynentu azjatyckiego, a także środkowej oraz południowej części Europy. W naszym kraju jest to gatunek bardzo rozpowszechniony – najczęściej hodowany jest w owocowych sadach. Czereśnia jest drzewem. Na wysokość osiąga przeciętnie od dwudziestu metrów do dwudziestu pięciu. Jej pień jest długi oraz strzelisty. Jeżeli natomiast jest to okaz rosnący pojedynczo, jego pień jest krótki. Kora jest brązowa z charakterystycznym, lekko czerwonawym odcieniem. Czas kwitnienia czereśni przypada na okres pomiędzy miesiącami kwietniem oraz majem. Kwiaty zbierają się w szypułki i posiadają biały kolor. Owoce mają zazwyczaj czerwony kolor, chociaż u niektórych odmian może być on żółty bądź prawie że czarny. Są bardzo smaczne. Znanych jest wiele odmian tego drzewa, w tym także ozdobne.

Granatowiec właściwy to jeszcze jeden reprezentant roślin owocowych. Należy on do rodziny krwawnicowatych. W naturalnych warunkach występuje on w krajach Bliskiego Wschodu oraz w kaukaskich, a także na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Jeżeli chodzi o rośliny hodowane na Bliskim Wschodzie, to granatowiec właściwy zaliczany jest do tych najstarszych pod tym względem. Ciekawostką może być w tym miejscu informacja, że najstarsze udokumentowane informacje na temat uprawiania tej rośliny pochodzą sprzed niemalże trzech tysięcy lat przed naszą erą z Sumeru. Granatowiec właściwy może być drzewem albo krzewem. Jego wysokość mieści się w granicach pomiędzy trzema metrami a pięcioma. Jego owocami są jagody. Na pierwszy rzut oka mogą przypinać jabłka. Charakteryzują się tym, że w środku znajduje się mnóstwo nasion koloru czerwonego – i to one właśnie są jadalne. Owoc wystarczy przekroić, a nasiona wydobywać za pomocą małej łyżki. Jeżeli owoc jest dojrzały, są bardzo słodkie, inaczej mogą być one kwaśne.

Bluszcz pospolity to przedstawiciel rodziny araliowatych. Jest to roślina zaliczana do trujących. Takowymi właściwościami wykazują się wszystkie jej części, a w szczególności owoce. Największe zagrożenie bluszcz ten stanowi dla dzieci, w mniejszym stopniu dla osób dorosłych. Jest to gatunek spotykany prawie że na całym terytorium kontynentu europejskiego – występuje także i w naszym kraju. Jest powszechny. Łodyga tej rośliny osiąga na wysokość przeciętnie około dwudziestu centymetrów, chociaż niekiedy może to być i trzydzieści centymetrów, to jednak zdecydowanie rzadziej. Łodyga się rozgałęzia – to w bardzo silny sposób. Generalnie rzecz biorąc, bluszcz pospolity traktowany jest w kategoriach ozdobnej rośliny, nie mniej jednak ma tendencje do dziczenia – w związku z tym trzeba bardzo o nią dbać. Istnieje wiele podgatunków tej rośliny, jednakże ich ilość jest trudna jednoznacznie do oszacowania – wynika to z faktu, że poszczególne źródła podają co innego oraz że jest kilka klasyfikacji.

Bylica piołun to jedna z trujących roślin. Jest ona przedstawicielką rodziny astrowatych. Najbardziej rozpowszechniona jest ona na północnej półkuli. Rośnie także i w naszym kraju, gdzie w języku potocznym ma kilka nazw takich jak między innymi piołun oraz absynt (ta ostatnia stąd, że roślina ta wykorzystywana jest do produkcji mocnego alkoholu o nazwie tej samej). Jest byliną. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami lipcem oraz wrześniem. Jej kwiaty zaliczane są do wiatropylnych. Preferuje stanowiska o wysokim stopniu nasłonecznienia, a przy okazji suche. Pomimo trujących właściwości, znajduje zastosowanie nie tylko w przemyśle alkoholowym, ale również w leczniczym. Gdzieniegdzie używa się jej również w charakterze przyprawy. Znana jest ludziom już od czasów starożytnych. Charakteryzuje się bardzo intensywnym aromatem oraz gorzkim smakiem. W niektórych krajach znajduje zastosowanie jako roślina przyprawowa, dla przykładu w Stanach Zjednoczonych, w Niemczech oraz w Brazylii.

Daktylowiec właściwy to kolejna z bardzo znanych roślin owocowych. Jest to przedstawiciel rodziny arekowatych. Bardzo często określany jest mianem daktyla albo palmy daktylowej – jest to jak najbardziej niewłaściwe nazewnictwo. Rośliny tej nie spotyka się w stanie dzikim. Jest ona rośliną uprawną, a hoduje się ją w takich miejscach jak południe Stanów Zjednoczonych, północna część kontynentu afrykańskiego oraz południowo-zachodnia część Azji. Jest to drzewo. Jego pień osiąga zazwyczaj wysokość wynoszącą około dwudziestu metrów, nie mniej jednak bywa, że dorasta i do trzydziestu pięciu. Liście ułożone są w bardzo charakterystyczny pióropusz. Długość jednego liścia osiągać może nawet i sześć metrów. Owocami tego drzewa są jagody, które w języku potocznym określane są jako daktyle. Są bardzo słodkie w smaku. Jedno drzewo jest w stanie owocować przez niemalże osiemdziesiąt lat, zaś przez ten czas wydaje prawie trzysta kilogramów owoców. Owoce mogą być zróżnicowane, jeżeli chodzi o twardość.

Figowiec pospolity to roślina owocowa znana wszystkim bardzo dobrze. Jest ona przedstawicielką rodziny morwowatych. Określana jest również mianem drzewa figowego, fig pospolitej oraz figi karyjskiej. Skąd dokładnie ta roślina pochodzi, tego na sto procent nie wiadomo, aczkolwiek najprawdopodobniej z Azji Mniejszej bądź ze środkowo-zachodniej części kontynentu azjatyckiego. Jest to drzewo osiągające na wysokość przeciętnie około piętnastu metrów, nie jest zatem duże. Jeżeli chodzi o owoce, to z biologicznego punktu widzenia są one owocostanami orzeszkowymi. W języku potocznym nazywa się je po prostu figami. Odznaczają się delikatnie gruszkowatym kształtem oraz brązowym kolorem. W smaku są bardzo słodkie. Zazwyczaj spotyka się je w sklepach w wersji suszonej, aczkolwiek dojrzałe owoce znakomicie nadają się do jedzenia także i na surowo – są wówczas delikatniejsze w smaku. Aktualnie uprawiane odmiany tej rośliny dzieli się na dwie grupy, a mianowicie na figowce smyrnieńskie oraz dalmatyńskie.