Rośliny

Alokazja amazońska zaliczana jest do roślin trujących. Jest to przedstawicielka rodziny obrazkowatych. Nazwą tej rośliny nie należy się jednakże w ogóle sugerować, albowiem z Amazonią nie posiada ona kompletnie niczego wspólnego. Ojczyzna tej rośliny są natomiast wyspy należące do Archipelagu Malajskiego. Ze względu na swój bardzo ozdobny wygląd, dość często hoduje się ją zarówno w szklarniach, jak i w domach. Jest to bylina. Maksymalna wysokość, jaką potrafi osiągnąć wynosi około trzydziestu centymetrów. Trujący jest mleczny sok przez nią wydzielany. Zdecydowanie najbardziej dekoracyjne są liście alokazji amazońskiej. Są one bardzo duże i mają strzałkowaty kształt. Jeżeli chodzi natomiast o kwiaty, to są one zebrane w charakterystyczną kolbę i wydzielają bardzo przyjemny aromat. W domowych hodowlach jednakże bardzo rzadko się zdarza, aby roślina ta zakwitła. Ponadto nie należy ona do roślin najłatwiejszych w uprawie, ponieważ jest niesamowicie wymagająca odnośnie odpowiednich warunków.

Alokazja olbrzymia to także jedna z bardzo wielu trujących roślin. Jest przedstawicielka rodziny obrazkowatych. W warunkach naturalnych występuje na Wyspach Salomona, w Australii oraz w Malezji. W naszym kraju roślina ta jest znana głównie jako zakleśń olbrzymia. Nazwa tej rośliny jest nieprzypadkowa, albowiem alokazja olbrzymia rośnie na wysokość sięgającą nawet pięciu metrów. Jej łodyga również jest bardzo gruba – osiąga w tym względzie przeciętnie około dwudziestu pięciu centymetrów. Liście rosną tylko na szczycie tej łodygi. Ich blaszki mają na długość nawet i sześćdziesięciu centymetrów. Alokazja olbrzymia to bylina. W niektórych częściach świata jak na Nowej Gwinei jej liście oraz łodyga są traktowane jako warzywo – trzeba je tylko wcześniej ugotować, co i tak jest dość ryzykowne, albowiem nawet po obróbce termicznej roślina nie traci całkowicie swoich trujących właściwości. Powyżej wymienione części są trujące także i na surowo – a to za sprawą wydzielanego przez nie soku mlecznego.

Kanianka koniczynowa przynależy do rodziny kaniankowatych. Generalnie rzecz biorąc, jej ojczyzną jest Europa Zachodnia. Spotkać ją jednakże można także i w Europie Środowej, gdzie trafiła na przełomie stuleci dziewiętnastego oraz dwudziestego. Zadomowiła się także i w naszym kraju. Zaliczana jest do grona trujących roślin. Najbardziej szkodliwa jest z punktu widzenia rolników – na uprawach traktuje się ją niczym zwykły chwast, albowiem wpływa na obniżenie jakości tychże upraw. Co więcej, może także sprawić, że je całkowicie zniszczy. Walką z nią do najłatwiejszych nie należy, aczkolwiek jest możliwa oraz – co najważniejsze – skuteczna. Łodyga tej rośliny osiąga przeciętną wysokość około metra. Jest ona dość mocno rozgałęziona, ponadto charakteryzuje się również tym, że nie ma na niej liści. Kwiaty zbierają się tutaj w pęczki. Czas kwitnienia kanianki koniczynowej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz wrześniem. Wyposażona jest w specjalne ssawki. Jest ona bowiem pasożytem.

Konwalia majowa to przedstawicielka rodziny myszopłochowatych, chociaż jeszcze do niedawna klasyfikowana była do rodziny konwaliowatych. Jest to gatunek występujący w naszym kraju i chociaż znajduje się pod ochroną, i tak jest zrywana. Ponadto często hoduje się ją również w ogrodach. Zaliczana jest do grona roślin trujących – takimi właściwościami odznaczają się jej liście. Ogólnie rzecz biorąc, jest często spotykana w bardzo wielu miejscach na ziemskim globie. Łodyga osiąga przeciętnie wysokość mieszczącą się w przedziale pomiędzy dwudziestoma centymetrami a trzydziestoma – jest z tym różnie, w zależności od odmiany. Liście są większe aniżeli łodygi. Kwiaty mają kształt małych, charakterystycznych dzwoneczków, a są koloru białego. Odznaczają się również tym, że wydzielają piękny aromat. Z tego też powodu wyciągi z nich bardzo często wykorzystywane są w przemyśle kosmetycznym. Owocami konwalii majowej są jagody, jednakże nie pojawiają się one zbyt często. Mają średnicę do dwunastu milimetrów.

Kopytnik pospolity jest reprezentantem rodziny kokornakowatych. Jest to jedna z naszych rodzimych roślin. Bardzo często spotkać można ją w parkach, uprawia się ją również w ogrodach – w jednym i drugim przypadku w charakterze okrywowego gatunku. Dawniej miała także bardzo szerokie zastosowanie w lecznictwie, jednakże kiedy zostały odkryte jej trujące właściwości, zaprzestano stosowania jej w zielarstwie. Jest byliną. Na kontynencie europejskim jest jedynym z przedstawicieli rodzaju o nazwie kopytnik. Oprócz tego w naturalnych warunkach występuje jeszcze na Syberii. Jest gatunkiem płożącym się po ziemi. na wysokość natomiast osiąga przeciętnie od dziesięciu centymetrów do piętnastu. Liście charakteryzują się nerkowatym kształtem. Są one błyszczące, mają kolor ciemnej zieleni, w dotyku natomiast są skórzaste. Kwiaty z kolei mają postać dzwonkowatą. Owocem rośliny jest torebka składająca się z ośmiu komór. Roślina preferuje stanowiska cieniste. Rośnie w zaroślach oraz lasach, głównie liściastych.

Kąkol polny jest przedstawicielem rodziny goździkowatych. Nie jest to nasz rodzimy gatunek, aczkolwiek na tereny polskie trafił jeszcze w prehistorycznych czasach. Kiedyś występował u nas bardzo pospolicie, dzisiaj natomiast spotkać go można zdecydowanie rzadziej. Jest to roślina trująca – i to na dodatek bardzo. Takimi właściwościami wykazują się wszystkie jej części. Trująca jest zarówno dla zwierząt, jak i dla ludzi. Nie mniej jednak znajduje zastosowanie w zielarstwie. Łodyga osiąga na wysokość przeciętnie około dziewięćdziesięciu centymetrów. Jest bardzo rozgałęziona. Liście charakteryzują się lancetowatym kształtem. Kwiaty są pojedyncze i wieńczą łodygi. Owocem tej rośliny jest torebka. Kąkol polny jest rośliną jednoroczną. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem i lipcem. Ciekawostką jest to, że obecnie występuje ona tylko na rolnych uprawach – nigdzie indziej się jej nie spotyka. Jest tak zwanym właściwym chwastem polnym (czyli – mówiąc inaczej – segetalnym).

Janowiec ciernisty jest przedstawicielem rodziny bobowatych. To krzew, który spotkać można w warunkach naturalnych praktycznie w całej Europie Środkowej – z tym, że na wysokościach wynoszących powyżej ośmiuset metrów ponad poziomem morza nie występuje. Rośnie także i w naszym kraju. Jest zaliczany do grona roślin trujących – takimi właściwościami wykazują się w szczególności jego nasiona oraz ziele. Nie mniej jednak – pomimo tego – znajduje zastosowanie jako roślina lecznicza. Na wysokość osiąga on przeciętnie około sześćdziesięciu centymetrów. Młodą roślinę poznać można po tym, że jest zielona i owłosiona dosyć gęsto, starsze egzemplarze natomiast są brązowe i posiadają ciernie. Każdy z tych cierni liczy sobie niemalże dwa i pół centymetra długości – czyli całkiem sporo. Kwiaty natomiast zbierają się w grona – grono takie może osiągnąć do pięciu centymetrów długości. Czas kwitnienia janowca ciernistego przypada na okres pomiędzy miesiącami majem oraz czerwcem. Owoce z kolei wydaje do lipca.

Jaskier alpejski jest przedstawicielem rodziny jaskrowatych. Jest typową rośliną górską. Spotkać w warunkach naturalnych można go w części środkowej oraz południowej kontynentu europejskiego. W naszym kraju spotkać można go tylko i wyłącznie w Tatrach, jednakże należy on do rzadkości. Preferuje wysokości mieszczące się w przedziale od ośmiuset metrów ponad poziomem morza do dwóch i pół tysiąca. Zaliczany jest do grona trujących roślin. Jest wieloletnią rośliną. Łodyga osiąga na wysokość przeciętnie od dziesięciu centymetrów do dwudziestu, chociaż długość ta uzależniona jest w ogromnym stopniu od warunków, w jakich jaskier ten rośnie. Czas kwitnięcia przypada na okres pomiędzy miesiącami majem a wrześniem. Jest on zdeterminowany wysokością, na której jaskier alpejski występuje – im ona wyższa, tym później roślina kwitnie. Charakteryzuje się ona między innymi tym, że spośród innych jaskrów występujących w naszym kraju jaskier alpejski jako jeden z niewielu może się pochwalić białymi kwiatami.

Lobelia jeziorna przynależy do rodziny dzwonkowatych. Występuje i w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie – jest bowiem u nas gatunkiem, któremu grozi wyginięcie. To trująca roślina. Określana jest również mianem stroiczki jeziornej albo stroiczki wodnej. Jest byliną. Spotkać ją można przy brzegach zbiorników wodnych, zazwyczaj na głębokościach mieszczących się w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a trzydziestoma maksymalnie. Może rosnąć również i na głębszych stanowiskach, jednakże na nich nie zakwita. Łodyga tej rośliny osiąga wysokość od dwudziestu centymetrów do siedemdziesięciu maksymalnie. Kwiaty charakteryzują się dzwonkowatą postacią. Ich kolor jest biały z delikatnym, niebieskim odcieniem. Ich długość wynosi przeciętnie kilka centymetrów, natomiast szerokość maksymalnie pół centymetra. Owocem lobelii jeziornej jest torebka. Lubi stanowiska bardzo dobrze naświetlone. Występuje tylko w czystych wodach oraz tych stojących, niezbyt zasobnych w odżywcze składniki.

Lulecznica kraińska jest przedstawicielką rodziny psiankowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w wielu miejscach na kontynencie europejskim, w tym także i w naszym kraju. Jednakże w Polsce jest gatunkiem niesamowicie rzadkim, z tego tez powodu podlega ścisłej ochronie. Zaliczana jest do roślin o bardzo silnych właściwościach trujących – największe stężenie toksyn występuje w korzeniach. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami kwietniem oraz majem. Przeciętna wysokość łodygi mieści się w przedziale pomiędzy trzydziestoma centymetrami a sześćdziesięcioma. Rozgałęzia się ona tylko w swojej części górnej. Kwiaty natomiast odznaczają się dzwonkowatym kształtem. Lulecznica kraińska jest byliną. Preferuje stanowiska zacienione. Występuje w zaroślach oraz w kasach. W górach rośnie na wysokościach do tysiąca metrów ponad poziomem morza. Rośnie zwykle w grupach, na które składa się do kilkudziesięciu sztuk. Pomimo trujących właściwości, znajduje zastosowanie w lecznictwie.