Rośliny

Pływająca po wodzie roślina zachwycająca pięknym kwiatem i potężnymi liśćmi. Nazwę swą wiktoria królewska zawdzięcza oczywiście królowej Wiktorii, na cześć, której nazwę tę otrzymała po odkryciu jej przez Schomburgka na wodach Amazonki. Roślina ta ma może pochwalić się największymi liśćmi wśród roślin wodnych. Średnica spokojnie leżącego na tafli wody liścia wynosi około stu osiemdziesięciu centymetrów. Przypomina on nieco patelnię z lekko wygiętą ku górze krawędzią liścia. Indianie obserwujący wiktorię nazwali ją ptasią patelnią, chociaż bardziej stosowna byłaby chyba nazwa ptasia wanna. Woda, która zbiera się po deszczu w liściu służy ptakom do mycia się. Równie okazały jest kwiat wiktorii królewskiej. Mierzy około czterdziestu centymetrów średnicy. Życie kwiatu jest bardzo krótkie. Wynurza się on spod wody w formie pąku, ma to miejsce nocą, kiedy bielutki płatki rozchylają się, aby o wschodzi słońca zamknąć kielich i schować pod wodą. Po zachodzie słońca pąk znowu wynurzy się spod wody, ale kwiat będzie miał kolor różowy. Wydziela on bardzo intensywny zapach przyciągający zapylające go chrabąszcze. O wschodzi słońca znowu zniknie pod wodą, aby tam dojrzeć i przekształcić się w owoc.

Wodna roślina, której kwiat jest symbolem wiecznej miłości. Lotos wpisał się w religię i tradycję ludów czczących Buddę i Brachmę. Budda miał się narodzić w kwiecie lotosu, dlatego kwiat tej rośliny uważany jest za święty. Bóg Brahma przedstawiany jest w hinduskich świątyniach na tle tegoż kwiatu. W Indiach lotos jest, bowiem symbolem wiecznej miłości. Naturalny środowiskiem występowania lotosu orzechodajnego są śródlądowe wody Azji tropikalnej. Ma on dwa rodzaje liści, jedne wystające tuż nad taflą wody, a drugie wznoszące się wysoko ponad lustro wody, nawet dwa metry. Jeszcze wyżej pną się kwiaty lotosu. Kwiaty mogą mieć kolor biały, czerwony lub różowy. Przyciągają swoim zapachem i urzekają pięknem dużych, nawet mających trzydzieści pięć centymetrów średnicy, kwiatów. W widach Nilu występuje inny lotos, nazywany egipskim. Kwiaty mają kolor biały i kwitną tylko nocą. Po czterech nocach obumierają. Zakwitające w tym samym czasie kwiaty zwiastowały nadchodzącą porę urodzajów. Lotos był kiedyś dobrodziejstwem dla najuboższej części mieszkańców, ponieważ z jego nasion wyrabia się mąkę.

Moczarka kanadyjska – chwast wodny siejący w niej spustoszenie. osnąca w Ameryce Północnej moczarka, nazywana kanadyjską jest bardzo uciążliwą rośliną. Rośnie ona na wodzie i nie ma systemu korzeniowego. Cechuje ją bardzo szybki przyrost. Swobodnie pływająca po tafli wody rozplenia się jak chwast. W pierwszej połowie dziewiętnastego wieku została przywieziona do Europy, do berlińskiego ogrodu botanicznego. Bardzo szybko rozrosła się i cześć jej pędów zostało wyciętych i wyrzuconych. Roślina dostała się do pobliskiej rzeki i w niekontrolowany sposób rozrosła. Później okazało się, że za sprawą tej jednej sadzonki zawędrowała do większości rzek w Europie. Spustoszenie w rzekach i straty w gospodarce rybne wywołała również w polskich rzekach. Dostała się tam z laboratorium, przed pierwszą wojną światową. Popularnie moczarka nazywana jest zarazą wodną. Równie uciążliwy jest wilec wodny. Roślina ta zastosowała inną taktykę. Zaplątuje się w pędy innych roślin, w taki sposób, że nie da się jej oddzielić. Wraz z innymi roślinami tworzy zielone wysepki na wodzie.

Kwiat pontederii gruboogonkowej nazywany popularnie hiacyntem wodnym, kwietnie tylko jeden dzień. Ma jednak interesujący jasnofioletowy lub niebieski kolor. Jeżeli do tego dodamy, że kwiaty te zakwitają na setkach metrów kwadratowych wody i można sobie wyobrazić jak wspaniały kobierzec kwiatów tworzą. Niestety na względach estetycznych kończy się pożyteczność tych roślin. Generalnie są one uznawane za pasożytów. Ogonki liściowe hiacyntów tworzą na swoich łodygach rozdęte beczułki, które są wypełnione tlenem i ułatwiają roślinie utrzymywanie się na wodzie. Rozmnażająca się wegetatywnie roślina bardzo szybko jest w stanie zarosnąć duże powierzchnie wodne. Obliczono, że jedna roślina jest w stanie w ciągu jednego roku zarosną cztery kilometry kwadratowe. Dlatego też traktowana jest jak chwast, który trzeba jak najszybciej wyplenić. Duże, gęste kobierce hiacynta pobierają tlen z wody, przez co woda staje się coraz mniej zasobna w ryby. Rozpleniający się chwast przynosi duże straty w gospodarkach. Na Nilu powstały tak gęste sieci tej rośliny, że można było po niej bezpiecznie przechodzić.

Szybko rozpleniająca się roślina, potrafiąca zarosnąć całe jezioro. Rośnie w krajach tropikalnych w wodach lądowych. Topian posokowatych, bo o nim tutaj mowa, jest rośliną sprawiająca kłopoty. Rozmnaża się wegetatywnie i w bardzo niedługim czasie jest w stanie rozprzestrzenić się na cały obszar zbiornika wodnego. Prowadzi to do tego, ze całe stawy pokryte są dywanem powstałym z tej rośliny. Łopian przypomina swoim wyglądem sałatę, dlatego też popularnie nazywany jest sałatą wodną. Liście są połączone w rozetę i przez to przypominają główkę sałaty. Aby nie zbierała się w roślinie woda jest ona pokryta filcem z drobnymi, ale gęstymi włoskami. Roślina przyczepia się do dna za pomocą swobodnie pływających korzeni, które zwisają swobodnie dzięki komorom wypełnionym powietrzem. Znajdujące się w podwodnej części roślin powietrze jest wykorzystywane przez moskity, które wbijają w korzenie rurki oddechowe. Topina jest roślina uciążliwą ze względu na swe szybkie rozmnażanie się, ale również dzięki niej udało się przeżyć wielu osobom. Podczas głodu nawiedzającego kraje Afryki najubożsi pożywiają się nią traktując jako jarzynę. Jest on bogata w sole mineralne, dlatego po wysuszeniu spala się nią, a popiół jest zbierany. Zawiera on bowiem namiastkę soli.