Rośliny

Leniec alpejski to przedstawiciel rodziny sandałowcowatych. Zaliczany jest do pasożytów. Posiada specjalne ssawki, dzięki którym pozbawia innych roślin wody oraz soli mineralnych. W naturalnych warunkach występuje w Europie oraz na Kaukazie – i tylko w górach (co zresztą sugeruje sama jego nazwa). Czerwona lista roślin i grzybów Polski sklasyfikowała go jako gatunek zagrożony wyginięciem – i to w krytycznym stopniu. Nie tylko zresztą w Polsce jest to rzadka roślina. Jej łodyga osiąga na długość przeciętnie do trzydziestu centymetrów maksymalnie. Liście występują na niej w bardzo niewielkich ilościach. Ma ona poza tym lekko krzaczasty kształt. W górnej jej części pojawiają się kwiaty. Zebrane są one w grona. Mają biały kolor z bardzo wyraźnym, delikatnie zielonym odcieniem. Leniec alpejski jest byliną. Czas jego kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami majem oraz lipcem. Jeżeli natomiast chodzi o jego siedlisko, jest spotykany na rozmaitych partiach górskich – aż po alpejskie piętro.

Pszeniec gajowy przynależy do rodziny zarazowatych. Zaliczany jest do pasożytów. Dzięki specjalnym przyssawkom pozbawia inne rośliny wody wraz z solami mineralnymi. Oprócz tego jest również trującą rośliną. W naszym kraju jest gatunkiem dość rozpowszechnionym – szczególnie na ternach nizinnych, a ponadto również w niskich górach. Charakteryzuje się sporą zmiennością morfologiczną. Tylko w naszym kraju wyszczególnić można kilka jego podgatunków. Jeżeli natomiast chodzi o biotop, to występuje w zaroślach oraz liściastych lasach. Jego łodyga osiąga na długość przeciętnie od piętnastu centymetrów do nawet siedemdziesięciu. Liście z kolei odznaczają się jajowatym kształtem. Kwiaty zbierają się w grono, przy czym jest ono dosyć luźne. Czas kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami lipcem oraz wrześniem. Pszeniec gajowy jest owadopylną rośliną, jednakże zapylić ją są w stanie tylko te owady, które posiadają długie aparaty gębowe. Owocem rośliny jest torebka posiadająca kształt jajowaty.

Sandałowiec to bodajże najbardziej znany przedstawiciel rodziny sandałowcowatych. Zaliczany jest do roślin pasożytniczych, a pasożytuje na korzeniach sąsiadujących z nim innych roślin, pozbawiając jej tym samym wody zasobnej w sole mineralne. Jest on wiecznie zielonym krzewem albo drzewem. W jego obrębie wyszczególnić można w chwili obecnej osiemnaście gatunków. W naturalnych warunkach spotkać go można na wyspach położonych na Oceanie Spokojnym, a także w niektórych regionach Australii oraz w Azji. W naszym kraju roślina ta nie występuje. Sandałowiec słynie przede wszystkim z tego, że uzyskane z niego drewno charakteryzuje się bardzo specyficznym, przyjemnym, wyrazistym aromatem. Z rośliny tej właśnie pozyskiwany jest olejek sandałowy, który z kolei znajduje zastosowanie między innymi w aromaterapii oraz przemyśle kosmetycznym. Kwiaty tej rośliny zebrane są w wiechy, które są raczej drobne, a zwisają albo ze szczytów łodygi, albo też po jej bokach. Liście z kolei są w dotyku skórzaste.

Szelężnik większy jest przedstawicielem rodziny zarazowatych. Jest pasożytem zaopatrzonym w specjalne ssawki, dzięki którym pozbawia innych roślin wody wraz z solami mineralnym. W wynika to z faktu, iż korzenie tej rośliny nie są zbyt bardzo rozwinięte, moożna o nich wręcz powiedzieć, że są słabe. Ponadto jest również rośliną trującą – tak dla ludzi, jak i dla zwierząt. W warunkach naturalnych występuje ona w bardzo wielu miejscach na kontynentach azjatyckim oraz europejskim. Spotkać ją można także i w naszym kraju – jest u nas bardzo pospolita i rozpowszechniona. Jej łodyga osiąga przeciętnie wysokość mieszczącą się w granicach pomiędzy dwudziestoma centymetrami a osiemdziesięcioma. Zazwyczaj nie jest rozgałęziona, a jeżeli już, to tylko w części górnej – a i to nieznacznie. W niektórych miejscach jest wybarwiona na czarno. Liście mają delikatnie jajowaty kształt, przy czym ich zakończenia są ostre. Kwiaty zbierają się w kłosy. Czas kwitnienia przypada na okres pomiędzy majem oraz lipcem.

Bartsja alpejska jest przedstawicielką rodziny zarazowatych. Zaliczana jest do pasożytów. Jest bowiem zaopatrzona w specjalne ssawki, dzięki którym z korzeni sąsiadujących z nią roślin pobiera sole mineralne oraz wodę. Jest to gatunek występujący w wielu pasmach górskich na świecie, w tym także i w naszym kraju. Jej łodyga charakteryzuje się przede wszystkim tym, że jest bardzo mocno owłosiona. Jej wysokość natomiast mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma a dwudziestoma centymetrami. Liście z kolei posiadają jajowaty kształt, a na długość osiągają do dwóch i pół centymetra. Ich kolorem jest brudna zieleń, zaś powierzchnia – podobnie jak i łodyga – jest mocno owłosiona. Kwiaty znajdują się na szczytach łodygi i mają fioletową barwę. Owocem tej rośliny jest torebka, nasiona są uskrzydlone. Bartsja alpejska jest byliną. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz sierpniem. Preferuje stanowiska wilgotne, co do gleb natomiast, nie muszą być one wapiennymi glebami.

Gnidosz dwubarwny przynależy do rodziny zarazowatych. Jest zaliczany do grona pasożytów – innych roślin pozbawia bowiem cennych składników odżywczych. W naturalnych warunkach spotykana jest w wielu miejscach na świecie. Rośnie również w naszym kraju, jednakże tylko i wyłącznie w Tatrach, a mówiąc dokładniej – w Tatrzańskim Parku Narodowym. Jako nasz rodzimy gatunek podlega ochronie, nie mniej jednak jego populacja nie jest póki co zagrożona. Łodyga tej rośliny osiąga wysokość mieszczącą się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwudziestoma. Nie ma na niej zbyt wielu liści. Liście z kolei posiadają kształt lancetowaty oraz kolor zielony o wyraźnie szarawym zabarwieniu. Kwiaty natomiast zebrane są w kłos – jest on dosyć gęsty. Odznaczają się jasnym, żółtym kolorem, widoczna jest na nich również plama w czerwonym kolorze. Gnidosz dwubarwny jest byliną. Czas jego kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz sierpniem. Preferuje stanowiska wilgotne, jest owadopylny.

Kanianka amerykańska to przedstawicielka rodziny kaniankowatych. Ojczyzną tej rośliny są kraje Ameryki Północnej (stąd jej nazwa), w winnych miejscach na świecie – w tym również i u nas – została introdukowana. Nie mniej jednak spotkanie jej w Polsce należy do rzadkości. Zaliczana jest do pasożytów. Owija się wokół innej rośliny i pozbawia ja wody wraz z substancjami odżywczymi. Ułatwiają jej to specjalne ssawki. Łodyga rośliny ma charakter pnący. Na długość osiągnąć ona może nawet i trzy metry. Liście występują tutaj w postaci mocno zminimalizowanej, przy czym dodać trzeba, iż nie są zielone. Kwiaty natomiast zbierają się w pęczki o kulistym kształcie. W takim pęczku jest ich od ośmiu do maksymalnie dwunastu. Czas kwitnienia kanianki amerykańskiej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz sierpniem. W Ameryce Północnej cieszy się ona niechlubną opinią chwastu i jest bardzo usilnie tępiona. Rośliny, na których przeważnie pasożytuje to astry, wierzby, a także nadrzeczne zarośla.

Aktinidia chińska jest jedną z bardzo wielu roślin owocowych. Jest ona przedstawicielką rodziny aktinidiowatych. Znana jest nam wszystkim doskonale jako kiwi, ewentualnie jako agrest chiński. Jak sama jej nazwa sugeruje, ojczyzną tej rośliny są Chiny. Nie mniej jednak największe jej uprawy zlokalizowane są obecnie w Nowej Zelandii. W naszym kraju roślina ta nie jest uprawiana zbyt często, ponieważ w Polsce nie ma dogodnych ku temu warunków klimatycznych. Łodyga tej rośliny osiąga wysokość wynoszącą nawet i do ośmiu metrów. Charakteryzuje się tym, że jest owłosiona, a owłosienie te odznacza się rudym kolorem. Jak wyglądają owoce aktinidii chińskiej, o tym chyba każdy doskonale wie. Mają owłosione skórki oraz miąższ w zielonym kolorze – w przypadku dojrzałych owoców jest on bardzo soczysty. Owoce słyną z tego, że są bardzo zdrowe. Stanowią przede wszystkim niezwykle bogate źródło witaminy C. Ponadto zawierają również sole mineralne, cukry oraz kwasy organiczne bardzo cenne dla organizmu.

Ananas jadalny to jedna z najbardziej znanych roślin owocowych. Określany jest on również mianem ananasa właściwego albo też czubatego. Jest przedstawicielem rodziny bromeliowatych. W stanie dzikim spotkać go można tylko i wyłącznie w Brazylii. Łodyga tej rośliny jest skrócona – i to w dość znacznym stopniu. Osiąga ona wysokość wynoszącą niewiele ponad metr. Kwiaty nie są tak imponujące jak owoc – są niezbyt pozorne i odznaczają się kolorem fioletowym. Owoce nie posiadają nasion. Przeciętnie ich waga waha się pomiędzy jednym kilogramem a dwoma kilogramami. Są jednak znane okazy, których waga sięga nawet pięciu kilogramów. Znajdujące się na nim liście ułożone są w charakterystyczny pióropusz. Czas dojrzewania owocu przypada na porę letnią. Aktualnie największe uprawy ananasa jadalnego znajdują się w takich krajach jak Brazylia, Meksyk, Filipiny, Hawaje oraz Chiny. Roślinę rozmnaża się poprzez zielne sadzonki. Owoce znajdują zastosowanie nie tylko w sztuce kulinarnej, ale również w lecznictwie.