Rośliny

Kanianka koniczynowa przynależy do rodziny kaniankowatych. Generalnie rzecz biorąc, jej ojczyzną jest Europa Zachodnia. Spotkać ją jednakże można także i w Europie Środowej, gdzie trafiła na przełomie stuleci dziewiętnastego oraz dwudziestego. Zadomowiła się także i w naszym kraju. Zaliczana jest do grona trujących roślin. Najbardziej szkodliwa jest z punktu widzenia rolników – na uprawach traktuje się ją niczym zwykły chwast, albowiem wpływa na obniżenie jakości tychże upraw. Co więcej, może także sprawić, że je całkowicie zniszczy. Walką z nią do najłatwiejszych nie należy, aczkolwiek jest możliwa oraz – co najważniejsze – skuteczna. Łodyga tej rośliny osiąga przeciętną wysokość około metra. Jest ona dość mocno rozgałęziona, ponadto charakteryzuje się również tym, że nie ma na niej liści. Kwiaty zbierają się tutaj w pęczki. Czas kwitnienia kanianki koniczynowej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz wrześniem. Wyposażona jest w specjalne ssawki. Jest ona bowiem pasożytem.

Konwalia majowa to przedstawicielka rodziny myszopłochowatych, chociaż jeszcze do niedawna klasyfikowana była do rodziny konwaliowatych. Jest to gatunek występujący w naszym kraju i chociaż znajduje się pod ochroną, i tak jest zrywana. Ponadto często hoduje się ją również w ogrodach. Zaliczana jest do grona roślin trujących – takimi właściwościami odznaczają się jej liście. Ogólnie rzecz biorąc, jest często spotykana w bardzo wielu miejscach na ziemskim globie. Łodyga osiąga przeciętnie wysokość mieszczącą się w przedziale pomiędzy dwudziestoma centymetrami a trzydziestoma – jest z tym różnie, w zależności od odmiany. Liście są większe aniżeli łodygi. Kwiaty mają kształt małych, charakterystycznych dzwoneczków, a są koloru białego. Odznaczają się również tym, że wydzielają piękny aromat. Z tego też powodu wyciągi z nich bardzo często wykorzystywane są w przemyśle kosmetycznym. Owocami konwalii majowej są jagody, jednakże nie pojawiają się one zbyt często. Mają średnicę do dwunastu milimetrów.

Pływająca po wodzie roślina zachwycająca pięknym kwiatem i potężnymi liśćmi. Nazwę swą wiktoria królewska zawdzięcza oczywiście królowej Wiktorii, na cześć, której nazwę tę otrzymała po odkryciu jej przez Schomburgka na wodach Amazonki. Roślina ta ma może pochwalić się największymi liśćmi wśród roślin wodnych. Średnica spokojnie leżącego na tafli wody liścia wynosi około stu osiemdziesięciu centymetrów. Przypomina on nieco patelnię z lekko wygiętą ku górze krawędzią liścia. Indianie obserwujący wiktorię nazwali ją ptasią patelnią, chociaż bardziej stosowna byłaby chyba nazwa ptasia wanna. Woda, która zbiera się po deszczu w liściu służy ptakom do mycia się. Równie okazały jest kwiat wiktorii królewskiej. Mierzy około czterdziestu centymetrów średnicy. Życie kwiatu jest bardzo krótkie. Wynurza się on spod wody w formie pąku, ma to miejsce nocą, kiedy bielutki płatki rozchylają się, aby o wschodzi słońca zamknąć kielich i schować pod wodą. Po zachodzie słońca pąk znowu wynurzy się spod wody, ale kwiat będzie miał kolor różowy. Wydziela on bardzo intensywny zapach przyciągający zapylające go chrabąszcze. O wschodzi słońca znowu zniknie pod wodą, aby tam dojrzeć i przekształcić się w owoc.

Wodna roślina, której kwiat jest symbolem wiecznej miłości. Lotos wpisał się w religię i tradycję ludów czczących Buddę i Brachmę. Budda miał się narodzić w kwiecie lotosu, dlatego kwiat tej rośliny uważany jest za święty. Bóg Brahma przedstawiany jest w hinduskich świątyniach na tle tegoż kwiatu. W Indiach lotos jest, bowiem symbolem wiecznej miłości. Naturalny środowiskiem występowania lotosu orzechodajnego są śródlądowe wody Azji tropikalnej. Ma on dwa rodzaje liści, jedne wystające tuż nad taflą wody, a drugie wznoszące się wysoko ponad lustro wody, nawet dwa metry. Jeszcze wyżej pną się kwiaty lotosu. Kwiaty mogą mieć kolor biały, czerwony lub różowy. Przyciągają swoim zapachem i urzekają pięknem dużych, nawet mających trzydzieści pięć centymetrów średnicy, kwiatów. W widach Nilu występuje inny lotos, nazywany egipskim. Kwiaty mają kolor biały i kwitną tylko nocą. Po czterech nocach obumierają. Zakwitające w tym samym czasie kwiaty zwiastowały nadchodzącą porę urodzajów. Lotos był kiedyś dobrodziejstwem dla najuboższej części mieszkańców, ponieważ z jego nasion wyrabia się mąkę.

Arnika górska to przedstawicielka rodziny astrowatych. Paradoksalnie – chociaż jest zaliczana do roślin trujących, niektóre jej właściwości znajdują zastosowanie w lecznictwie oraz przemyśle kosmetycznym. Rośnie w naszym kraju i podlega ochronie. W Polsce znana jest pod bardzo wieloma zwyczajowymi nazwami, takimi jak między innymi pomórnik, kupalnik górski oraz tranek górski. Generalnie rzecz biorąc, w warunkach naturalnych występuje na praktycznie całym kontynencie europejskim. Jej wysokość jest zróżnicowana i mieści się przeciętnie w przedziale pomiędzy piętnastoma centymetrami a sześćdziesięcioma. Łodyga odznacza się kolorem zielonym i jest delikatne omszona. Na jej szczycie umieszczony jest jeden koszyczek, zaś po bokach kolejne dwa (niekiedy cztery – ale to akurat rzadziej). Kwiaty posiadają kolor pomarańczowożółty albo też żółty. Na obszarach nizinnych czas kwitnienia arniki górskiej przypada na czerwiec, natomiast w górach kwitnie ona w sierpniu. Lubi dobrze naświetlone stanowiska.

Barwinek pospolity jest przedstawicielem rodziny toinowatych. Spotkać go można praktycznie wszędzie na kontynencie europejskim – wyjątek w tym względzie stanowią jedynie kraje skandynawskie. Rośnie także i w naszym kraju, przy czym zaznaczyć trzeba, iż jest objęta ochroną – jednakże częściową. Największym dla niej zagrożeniem jest człowiek, który niszczy jej stanowiska – wykopuje ją, a następnie sadzi u siebie w ogrodach. Odznacza się ona bowiem bardzo wieloma walorami dekoracyjnymi. Tym bardziej, że w uprawie nie należy do roślin bardzo prostych. Chociaż jest zaliczana do trujących, niektóre jej właściwości znajdują zastosowanie w lecznictwie. Na wysokość w sprzyjających warunkach osiąga nawet metr. Jej kwiaty mają kolor albo fioletowy, albo też niebieski, natomiast ich średnica oscyluje w granicach dwóch i pół centymetra. Barwinek pospolity jest wieloletnią rośliną. Czas jego kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami marcem oraz majem. Jego kwiaty zaliczane są do owadopylnych.

Rośliny w domu mogą praktycznie stać w każdym pokoju z tym ze w sypialni powinno być ich bardzo mało. Jeśli nasze mieszkanie jest stosunkowo ciemne można w nim uprawiać na przykład arakuję, bluszcz, cisus, monsterę i paprocie. Światłolubnymi roślinami są agawa, aloes, ananas, mimoza, róża, kamelia, fikus. W przypadku gdy nasze pokoje mają wystawę południową można tam na parapetach ustawić kaktusy, cytrusy i palmy. Na pewno nie każdemu uda się wyhodować okazałe kwiaty. Do kwiatów trzeba mieć rękę i czas na ich pielęgnację. Trzeba się znać na tym w jakim miejscu danemu okazowi będzie najlepiej. Jak często podlewać i nawozić. Jedne kwiaty doskonale poradzą sobie postawione na słonecznym parapecie inne natomiast będą wymagały cienia. Kwiaty mają upiększać mieszkanie i cieszyć oko właściciela więc warto o nie zadbać, poczytać o nich w książkach, popytać u znajomych, przeglądnąć Internet a one za odpowiednią opiekę odwdzięczą się kwiatami o pieknym zapachu i swym dorodnym wyglądem. Jeśli mamy zamiar kogoś obdarować kwiatami doniczkowymi warto samemu sprawdzić jakich warunków wymagają gdyż nasz źle trafiony prezent może zamiast na parapecie szybko wylądować w śmietniku.

Teraz zostaną przedstawione rośliny które w żadnym wypadku nie powinny się znajdować w domu gdzie są dzieci lub zwierzęta gdyż należą do roślin trujących. Na pewno lepiej usunąć taką roślinę ze swego otoczenia niż narażać dzieci na niebezpieczeństwo. W roślinach tych trujące są różne ich części lub wydzielany sok. Takim przedstawicielem tych roślin najczęściej spotykanym jest difenbachia roślina okazała ale niestety niebezpieczna gdyż jej sok podrażnia skórę i błony śluzowe. Wśród innych trujących roślin wyszczególnić można oleander, kalię, dipladenię, wilczomlecz (popularnie zwany gwiazdą betlejemską), bluszcz hetera, kliwra pomarańczowa, kroton i monstera. Sok wydzielany przez wilczomlecz czyli poinsencję jest trujący. Mając tego rodzaju kwiaty należy je tak ustawić żeby nie miały do nich dojścia dzieci i zwierzęta. Jeśli przeprowadza się jakiekolwiek zabiegi przy tych roślinach na przykład przycinanie, przygotowywanie sadzonek to należy to robić zawsze w rękawiczkach. Jeśli nie zastosuje się środków ostrożności przy pielęgnacji to można narazić się na kontakt z trującym na przykład sokiem i wtedy należy działać szybko czyli przede wszystkim zmyć. Pod żadnym pozorem nie należy oblizywać ewentualnych ran a jeśli przez przypadek zjadło się kawałek liścia należy wywołać torsje.

Moczarka kanadyjska – chwast wodny siejący w niej spustoszenie. osnąca w Ameryce Północnej moczarka, nazywana kanadyjską jest bardzo uciążliwą rośliną. Rośnie ona na wodzie i nie ma systemu korzeniowego. Cechuje ją bardzo szybki przyrost. Swobodnie pływająca po tafli wody rozplenia się jak chwast. W pierwszej połowie dziewiętnastego wieku została przywieziona do Europy, do berlińskiego ogrodu botanicznego. Bardzo szybko rozrosła się i cześć jej pędów zostało wyciętych i wyrzuconych. Roślina dostała się do pobliskiej rzeki i w niekontrolowany sposób rozrosła. Później okazało się, że za sprawą tej jednej sadzonki zawędrowała do większości rzek w Europie. Spustoszenie w rzekach i straty w gospodarce rybne wywołała również w polskich rzekach. Dostała się tam z laboratorium, przed pierwszą wojną światową. Popularnie moczarka nazywana jest zarazą wodną. Równie uciążliwy jest wilec wodny. Roślina ta zastosowała inną taktykę. Zaplątuje się w pędy innych roślin, w taki sposób, że nie da się jej oddzielić. Wraz z innymi roślinami tworzy zielone wysepki na wodzie.

Kwiat pontederii gruboogonkowej nazywany popularnie hiacyntem wodnym, kwietnie tylko jeden dzień. Ma jednak interesujący jasnofioletowy lub niebieski kolor. Jeżeli do tego dodamy, że kwiaty te zakwitają na setkach metrów kwadratowych wody i można sobie wyobrazić jak wspaniały kobierzec kwiatów tworzą. Niestety na względach estetycznych kończy się pożyteczność tych roślin. Generalnie są one uznawane za pasożytów. Ogonki liściowe hiacyntów tworzą na swoich łodygach rozdęte beczułki, które są wypełnione tlenem i ułatwiają roślinie utrzymywanie się na wodzie. Rozmnażająca się wegetatywnie roślina bardzo szybko jest w stanie zarosnąć duże powierzchnie wodne. Obliczono, że jedna roślina jest w stanie w ciągu jednego roku zarosną cztery kilometry kwadratowe. Dlatego też traktowana jest jak chwast, który trzeba jak najszybciej wyplenić. Duże, gęste kobierce hiacynta pobierają tlen z wody, przez co woda staje się coraz mniej zasobna w ryby. Rozpleniający się chwast przynosi duże straty w gospodarkach. Na Nilu powstały tak gęste sieci tej rośliny, że można było po niej bezpiecznie przechodzić.

Szybko rozpleniająca się roślina, potrafiąca zarosnąć całe jezioro. Rośnie w krajach tropikalnych w wodach lądowych. Topian posokowatych, bo o nim tutaj mowa, jest rośliną sprawiająca kłopoty. Rozmnaża się wegetatywnie i w bardzo niedługim czasie jest w stanie rozprzestrzenić się na cały obszar zbiornika wodnego. Prowadzi to do tego, ze całe stawy pokryte są dywanem powstałym z tej rośliny. Łopian przypomina swoim wyglądem sałatę, dlatego też popularnie nazywany jest sałatą wodną. Liście są połączone w rozetę i przez to przypominają główkę sałaty. Aby nie zbierała się w roślinie woda jest ona pokryta filcem z drobnymi, ale gęstymi włoskami. Roślina przyczepia się do dna za pomocą swobodnie pływających korzeni, które zwisają swobodnie dzięki komorom wypełnionym powietrzem. Znajdujące się w podwodnej części roślin powietrze jest wykorzystywane przez moskity, które wbijają w korzenie rurki oddechowe. Topina jest roślina uciążliwą ze względu na swe szybkie rozmnażanie się, ale również dzięki niej udało się przeżyć wielu osobom. Podczas głodu nawiedzającego kraje Afryki najubożsi pożywiają się nią traktując jako jarzynę. Jest on bogata w sole mineralne, dlatego po wysuszeniu spala się nią, a popiół jest zbierany. Zawiera on bowiem namiastkę soli.