Rośliny

Daktylowiec właściwy to kolejna z bardzo znanych roślin owocowych. Jest to przedstawiciel rodziny arekowatych. Bardzo często określany jest mianem daktyla albo palmy daktylowej – jest to jak najbardziej niewłaściwe nazewnictwo. Rośliny tej nie spotyka się w stanie dzikim. Jest ona rośliną uprawną, a hoduje się ją w takich miejscach jak południe Stanów Zjednoczonych, północna część kontynentu afrykańskiego oraz południowo-zachodnia część Azji. Jest to drzewo. Jego pień osiąga zazwyczaj wysokość wynoszącą około dwudziestu metrów, nie mniej jednak bywa, że dorasta i do trzydziestu pięciu. Liście ułożone są w bardzo charakterystyczny pióropusz. Długość jednego liścia osiągać może nawet i sześć metrów. Owocami tego drzewa są jagody, które w języku potocznym określane są jako daktyle. Są bardzo słodkie w smaku. Jedno drzewo jest w stanie owocować przez niemalże osiemdziesiąt lat, zaś przez ten czas wydaje prawie trzysta kilogramów owoców. Owoce mogą być zróżnicowane, jeżeli chodzi o twardość.

Figowiec pospolity to roślina owocowa znana wszystkim bardzo dobrze. Jest ona przedstawicielką rodziny morwowatych. Określana jest również mianem drzewa figowego, fig pospolitej oraz figi karyjskiej. Skąd dokładnie ta roślina pochodzi, tego na sto procent nie wiadomo, aczkolwiek najprawdopodobniej z Azji Mniejszej bądź ze środkowo-zachodniej części kontynentu azjatyckiego. Jest to drzewo osiągające na wysokość przeciętnie około piętnastu metrów, nie jest zatem duże. Jeżeli chodzi o owoce, to z biologicznego punktu widzenia są one owocostanami orzeszkowymi. W języku potocznym nazywa się je po prostu figami. Odznaczają się delikatnie gruszkowatym kształtem oraz brązowym kolorem. W smaku są bardzo słodkie. Zazwyczaj spotyka się je w sklepach w wersji suszonej, aczkolwiek dojrzałe owoce znakomicie nadają się do jedzenia także i na surowo – są wówczas delikatniejsze w smaku. Aktualnie uprawiane odmiany tej rośliny dzieli się na dwie grupy, a mianowicie na figowce smyrnieńskie oraz dalmatyńskie.

Złoć żółta to jedna z wielu przedstawicielek rodziny liliowatych. Jest to roślina bardzo pospolicie występująca na kontynencie europejskim, a zwłaszcza w jego środkowej części. W naszym kraju także jest rozpowszechniona, zwłaszcza na obszarach nizinnych. Wysokość łodygi tej rośliny plasuje się przeciętnie w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a trzydziestoma. Łodyga jest pojedyncza, nie rozgałęzia się. Pęd roślinny ma to do siebie, że kiedy przekwitnie, zanika w bardzo błyskawicznym tempie. Złoć żółta zaliczana jest do grupy polskich roślin wiosennych. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami marcem oraz czerwcem. Liczba kwiatów w kwiatostanie waha się od trzech do maksymalnie siedmiu. Charakteryzują się one żółtym kolorem, natomiast od strony wewnętrznej są one zielone. Zamykają się w porze nocnej, a także podczas deszczu. Jest to roślina, która preferuje gleby bogate w odżywcze składniki – zaliczana jest do tak zwanych azotolubnych. Jej owocem jest torebka.

Lilijka alpejska to także reprezentantka rodziny liliowatych. Spotkać ją w naturalnych warunkach można w niektórych regionach kontynentu europejskiego oraz azjatyckiego, a także w krajach Ameryki Północnej. W naszym kraju natomiast występuje ona tylko i wyłącznie w Tatrach, a i to nie wszędzie. Przeciętna wysokość łodygi tej rośliny mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwunastoma. Łodyga nie jest zbyt bardzo bogata, jeśli chodzi o liście, albowiem wyrastają na niej tylko dwa. Na jej szczycie natomiast znajdują się kwiaty – może być ich albo jeden, albo dwa. Maksymalna długość, jaką osiąga każdy z nich wynosi około piętnastu milimetrów. Czas kwitnienia lilijki alpejskiej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a lipcem. Jeżeli zaś chodzi o podłoże preferowane przez tę roślinę, to może być ono tylko i wyłącznie granitowe. Naturalnym siedliskiem tej lilijki są wysokogórskie murawy. Jest to geofit – czyli roślina ziemnopączkowa. Lilijka alpejska jest ponadto byliną.

Szachownica kostkowata to również reprezentantka rodziny liliowatych. W naturalnym środowisku spotkać ją można przede wszystkim w zachodniej części kontynentu europejskiego. W naszym kraju należy do wyjątkowych rzadkości, objęta jest ścisłą ochroną i zaliczana do gatunków krytycznie zagrożonych wyginięciem. Ponadto szachownicę kostkowatą spotkać można często w ogrodach w charakterze ozdobnej rośliny. Jej przeciętna wysokość mieści się w przedziale pomiędzy piętnastoma a czterdziestoma centymetrami – wszystko zależy od tego, jak bardzo sprzyjające ma warunki. Jej kwiaty mają postać dzwonkowatą i charakteryzują się pięknym, brązowopurpurowym kolorem. Jeżeli chodzi o tereny, na jakich roślina ta lubi najbardziej rosnąć, wymienić można między innymi bagna, torfowiska oraz bardzo wilgotne łąki. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami kwietniem oraz majem. Cebule tej rośliny mają kształt kuli, a wielkością przypominają laskowe orzechy. Pamiętać należy, że to roślina trująca.

Lilia złotogłów to kolejna przedstawicielka rodziny liliowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w niektórych częściach kontynentu europejskiego oraz azjatyckiego. W naszym kraju natomiast jest rzadkością, w związku z czym podlega ścisłej ochronie gatunkowej. Na zniszczenie jej populacji ogromny wpływ miał bowiem jej wygląd – roślina ta charakteryzuje się bardzo pięknymi kwiatami. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, lilia ta posiada sztywną łodygę, która się nie rozgałęzia. Jej wysokość mieści się w przedziale pomiędzy czterdziestoma centymetrami a stu pięćdziesięcioma. Niekiedy jest nakrapiana plamkami w kolorze purpurowym. Kwiatostan przybiera postać grona o bardzo luźnym charakterze. Owocem tej rośliny jest torebka. Znane są jej odmiany ozdobne, uzyskane w sztucznych hodowlach – jest ona bowiem bardzo dekoracyjną rośliną. Jako ciekawostkę nadmienić można w tym miejscu, iż kiedyś cebulki tej lilii traktowane były niczym kulinarny rarytas. Zjadano je wtedy pod różnymi postaciami.

Szachownica cesarska to bardzo okazała przedstawicielka rodziny liliowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w południowej części kontynentu azjatyckiego. W naszym kraju w stanie dzikim nie występuje, jest jednakże bardzo chętnie uprawiana jako ozdobna roślina. Jej łodyga charakteryzuje się tym, że jest bardzo gruba oraz masywna, a na wysokość osiąga przeciętnie około metra. Znajduje się na niej bardzo dużo liści. Jej kwiaty maja bardzo charakterystyczny dzwonkowaty kształt i są zwisające. Okres jej kwitnienia przypada na przełom takich miesięcy jak kwiecień oraz maj. W ogrodach jest chętnie hodowana nie tylko ze względu na swoje niezaprzeczalne walory estetyczne, ale także i to, ze wydziela bardzo specyficzną woń, która odstrasza myszy oraz nornice. Pamiętać również należy o tym, że szachownica cesarska zaliczana jest do roślin trujących. W dawanych czasach była ona wykorzystywana w charakterze rośliny leczniczej. Na kontynencie europejskim hoduje się ją od szesnastego stulecia.

Ciemiężyca biała to roślina należąca do rośliny melantkowatych. Jest to roślina występująca w bardzo wielu miejscach na całym świecie, w tym także na praktycznie całym kontynencie europejskim. Rośnie również w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie – spotkanie je bowiem u nas należy do rzadkości. Zaliczana jest do roślin bardzo mocno trujących – takie właściwości posiadają wszystkie jej elementy. Dla przykładu człowiekowi po spożyciu ponad kilograma jej korzeni grozi śmierć. Pomimo tego, znajduje zastosowanie w zielarstwie oraz lecznictwie, używa się jej dla przykładu do produkcji preparatów wykorzystywanych w weterynarii. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, ciemiężyca biała osiąga wysokość wynoszącą nawet do półtora metra. Jej łodyga charakteryzuje się tym, że jest dość gruba, a ponadto owłosiona. Kwiaty są natomiast bardzo jasne oraz posiadają delikatnie zielonkawy odcień. Ciemiężyca biała jest byliną. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a sierpniem.

Cyklamen purpurowy jest przedstawicielem rodziny pierwiosnkowatych. Określany jest również mianem cyklamenu europejskiego. Ojczyzną tej rośliny są okolice Morza Śródziemnego. W naszym kraju spotkanie jej w stanie dzikim to niebywała rzadkość, jest u nas natomiast dość popularną rośliną ozdobną. Dodać jeszcze w tym miejscu trzeba, iż egzemplarze rosnące dziko podlegają ścisłej ochronie. Polska Czerwona Księga Roślin zakwalifikowała bowiem ten gatunek jako zagrożony wyginięciem w stopniu krytycznym. Jest to roślina o trujących właściwościach. Jej łodyga osiąga na wysokość maksymalnie do piętnastu centymetrów. Liście odznaczają się dość intensywnym zielonym kolorem, zaś ich kształt przywodzi na myśl serce. Cyklamen purpurowy preferuje stanowiska zacienione. Rośnie tylko i wyłącznie na wapiennych glebach, koniecznie muszą one być przepuszczalne. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami lipcem oraz wrześniem. Zimą potrzebuje zabezpieczenia przed wilgocią, gdyż inaczej ginie.

Rodzina liliowatych zaliczana jest do roślin jednoliściennych. Wszyscy przedstawiciele tej rodziny w warunkach naturalnych występują tylko i wyłącznie na półkuli północnej. Tym, co między innymi wyróżnia je spośród wielu innych roślin jest fakt posiadania tak zwanej cebuli właściwej. Starsze systematyki do rodziny liliowatych klasyfikowały również niektóre rośliny drzewiaste oraz kłączowe. Jeżeli chodzi o ich występowanie, to mogą rosnąć zarówno jako pojedyncze egzemplarze, jak i w grupach. Kwiaty wszystkich liliowatych są owadopylne. Niektóre – aby przywabić owady – wydzielają eteryczne olejki. Różnią się od siebie także i rozmiarami – niektóre spośród nich mogą być naprawdę bardzo duże – i te właśnie gatunki są najbardziej cenione z ogrodniczego punktu widzenia. Owocami tych roślin mogą być albo jagody, albo torebki. Reprezentantów tej rodziny spotkać można w bardzo urozmaiconych biotopach, aczkolwiek z reguły preferują oni raczej nasłonecznione stanowiska oraz o niezbyt dużej wilgotności.

Lilia bulwkowata jest jedną z przedstawicielek rodziny liliowatych. W naszym kraju w naturalnych warunkach spotkanie tej rośliny zaliczane jest do rzadkości, w związku z czym figuruje na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski, gdzie zakwalifikowana została jako gatunek rzadki i zagrożony wyginięciem. Warto przy tej okazji nadmienić, iż rozmaite jej odmiany są bardzo chętnie hodowane w ogrodach. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, to posiada ona tylko jedną łodygę, która charakteryzuje się tym, że jest bardzo gruba oraz masywna. Jeśli warunki są sprzyjające, może osiągnąć wysokość sięgającą nawet i metra, jednakże zazwyczaj jej wysokość oscyluje w granicach pięćdziesięciu centymetrów. Kwiaty tej rośliny są spore i odznaczają się pomarańczowym kolorem. Średnica każdego spośród nich wynieść może nawet do dziesięciu centymetrów. Lilia bulwkowata wytwarza również cebulki, natomiast jej owoc posiada postać torebki. Kwitnienie tej rośliny przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a lipcem.