Rośliny

Złoć żółta to jedna z wielu przedstawicielek rodziny liliowatych. Jest to roślina bardzo pospolicie występująca na kontynencie europejskim, a zwłaszcza w jego środkowej części. W naszym kraju także jest rozpowszechniona, zwłaszcza na obszarach nizinnych. Wysokość łodygi tej rośliny plasuje się przeciętnie w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a trzydziestoma. Łodyga jest pojedyncza, nie rozgałęzia się. Pęd roślinny ma to do siebie, że kiedy przekwitnie, zanika w bardzo błyskawicznym tempie. Złoć żółta zaliczana jest do grupy polskich roślin wiosennych. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami marcem oraz czerwcem. Liczba kwiatów w kwiatostanie waha się od trzech do maksymalnie siedmiu. Charakteryzują się one żółtym kolorem, natomiast od strony wewnętrznej są one zielone. Zamykają się w porze nocnej, a także podczas deszczu. Jest to roślina, która preferuje gleby bogate w odżywcze składniki – zaliczana jest do tak zwanych azotolubnych. Jej owocem jest torebka.

Lilijka alpejska to także reprezentantka rodziny liliowatych. Spotkać ją w naturalnych warunkach można w niektórych regionach kontynentu europejskiego oraz azjatyckiego, a także w krajach Ameryki Północnej. W naszym kraju natomiast występuje ona tylko i wyłącznie w Tatrach, a i to nie wszędzie. Przeciętna wysokość łodygi tej rośliny mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwunastoma. Łodyga nie jest zbyt bardzo bogata, jeśli chodzi o liście, albowiem wyrastają na niej tylko dwa. Na jej szczycie natomiast znajdują się kwiaty – może być ich albo jeden, albo dwa. Maksymalna długość, jaką osiąga każdy z nich wynosi około piętnastu milimetrów. Czas kwitnienia lilijki alpejskiej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a lipcem. Jeżeli zaś chodzi o podłoże preferowane przez tę roślinę, to może być ono tylko i wyłącznie granitowe. Naturalnym siedliskiem tej lilijki są wysokogórskie murawy. Jest to geofit – czyli roślina ziemnopączkowa. Lilijka alpejska jest ponadto byliną.

Szachownica kostkowata to również reprezentantka rodziny liliowatych. W naturalnym środowisku spotkać ją można przede wszystkim w zachodniej części kontynentu europejskiego. W naszym kraju należy do wyjątkowych rzadkości, objęta jest ścisłą ochroną i zaliczana do gatunków krytycznie zagrożonych wyginięciem. Ponadto szachownicę kostkowatą spotkać można często w ogrodach w charakterze ozdobnej rośliny. Jej przeciętna wysokość mieści się w przedziale pomiędzy piętnastoma a czterdziestoma centymetrami – wszystko zależy od tego, jak bardzo sprzyjające ma warunki. Jej kwiaty mają postać dzwonkowatą i charakteryzują się pięknym, brązowopurpurowym kolorem. Jeżeli chodzi o tereny, na jakich roślina ta lubi najbardziej rosnąć, wymienić można między innymi bagna, torfowiska oraz bardzo wilgotne łąki. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami kwietniem oraz majem. Cebule tej rośliny mają kształt kuli, a wielkością przypominają laskowe orzechy. Pamiętać należy, że to roślina trująca.

Lilia złotogłów to kolejna przedstawicielka rodziny liliowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w niektórych częściach kontynentu europejskiego oraz azjatyckiego. W naszym kraju natomiast jest rzadkością, w związku z czym podlega ścisłej ochronie gatunkowej. Na zniszczenie jej populacji ogromny wpływ miał bowiem jej wygląd – roślina ta charakteryzuje się bardzo pięknymi kwiatami. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, lilia ta posiada sztywną łodygę, która się nie rozgałęzia. Jej wysokość mieści się w przedziale pomiędzy czterdziestoma centymetrami a stu pięćdziesięcioma. Niekiedy jest nakrapiana plamkami w kolorze purpurowym. Kwiatostan przybiera postać grona o bardzo luźnym charakterze. Owocem tej rośliny jest torebka. Znane są jej odmiany ozdobne, uzyskane w sztucznych hodowlach – jest ona bowiem bardzo dekoracyjną rośliną. Jako ciekawostkę nadmienić można w tym miejscu, iż kiedyś cebulki tej lilii traktowane były niczym kulinarny rarytas. Zjadano je wtedy pod różnymi postaciami.

Szachownica cesarska to bardzo okazała przedstawicielka rodziny liliowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w południowej części kontynentu azjatyckiego. W naszym kraju w stanie dzikim nie występuje, jest jednakże bardzo chętnie uprawiana jako ozdobna roślina. Jej łodyga charakteryzuje się tym, że jest bardzo gruba oraz masywna, a na wysokość osiąga przeciętnie około metra. Znajduje się na niej bardzo dużo liści. Jej kwiaty maja bardzo charakterystyczny dzwonkowaty kształt i są zwisające. Okres jej kwitnienia przypada na przełom takich miesięcy jak kwiecień oraz maj. W ogrodach jest chętnie hodowana nie tylko ze względu na swoje niezaprzeczalne walory estetyczne, ale także i to, ze wydziela bardzo specyficzną woń, która odstrasza myszy oraz nornice. Pamiętać również należy o tym, że szachownica cesarska zaliczana jest do roślin trujących. W dawanych czasach była ona wykorzystywana w charakterze rośliny leczniczej. Na kontynencie europejskim hoduje się ją od szesnastego stulecia.

Rodzina liliowatych zaliczana jest do roślin jednoliściennych. Wszyscy przedstawiciele tej rodziny w warunkach naturalnych występują tylko i wyłącznie na półkuli północnej. Tym, co między innymi wyróżnia je spośród wielu innych roślin jest fakt posiadania tak zwanej cebuli właściwej. Starsze systematyki do rodziny liliowatych klasyfikowały również niektóre rośliny drzewiaste oraz kłączowe. Jeżeli chodzi o ich występowanie, to mogą rosnąć zarówno jako pojedyncze egzemplarze, jak i w grupach. Kwiaty wszystkich liliowatych są owadopylne. Niektóre – aby przywabić owady – wydzielają eteryczne olejki. Różnią się od siebie także i rozmiarami – niektóre spośród nich mogą być naprawdę bardzo duże – i te właśnie gatunki są najbardziej cenione z ogrodniczego punktu widzenia. Owocami tych roślin mogą być albo jagody, albo torebki. Reprezentantów tej rodziny spotkać można w bardzo urozmaiconych biotopach, aczkolwiek z reguły preferują oni raczej nasłonecznione stanowiska oraz o niezbyt dużej wilgotności.

Lilia bulwkowata jest jedną z przedstawicielek rodziny liliowatych. W naszym kraju w naturalnych warunkach spotkanie tej rośliny zaliczane jest do rzadkości, w związku z czym figuruje na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski, gdzie zakwalifikowana została jako gatunek rzadki i zagrożony wyginięciem. Warto przy tej okazji nadmienić, iż rozmaite jej odmiany są bardzo chętnie hodowane w ogrodach. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, to posiada ona tylko jedną łodygę, która charakteryzuje się tym, że jest bardzo gruba oraz masywna. Jeśli warunki są sprzyjające, może osiągnąć wysokość sięgającą nawet i metra, jednakże zazwyczaj jej wysokość oscyluje w granicach pięćdziesięciu centymetrów. Kwiaty tej rośliny są spore i odznaczają się pomarańczowym kolorem. Średnica każdego spośród nich wynieść może nawet do dziesięciu centymetrów. Lilia bulwkowata wytwarza również cebulki, natomiast jej owoc posiada postać torebki. Kwitnienie tej rośliny przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a lipcem.

Kanianka koniczynowa przynależy do rodziny kaniankowatych. Generalnie rzecz biorąc, jej ojczyzną jest Europa Zachodnia. Spotkać ją jednakże można także i w Europie Środowej, gdzie trafiła na przełomie stuleci dziewiętnastego oraz dwudziestego. Zadomowiła się także i w naszym kraju. Zaliczana jest do grona trujących roślin. Najbardziej szkodliwa jest z punktu widzenia rolników – na uprawach traktuje się ją niczym zwykły chwast, albowiem wpływa na obniżenie jakości tychże upraw. Co więcej, może także sprawić, że je całkowicie zniszczy. Walką z nią do najłatwiejszych nie należy, aczkolwiek jest możliwa oraz – co najważniejsze – skuteczna. Łodyga tej rośliny osiąga przeciętną wysokość około metra. Jest ona dość mocno rozgałęziona, ponadto charakteryzuje się również tym, że nie ma na niej liści. Kwiaty zbierają się tutaj w pęczki. Czas kwitnienia kanianki koniczynowej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz wrześniem. Wyposażona jest w specjalne ssawki. Jest ona bowiem pasożytem.

Konwalia majowa to przedstawicielka rodziny myszopłochowatych, chociaż jeszcze do niedawna klasyfikowana była do rodziny konwaliowatych. Jest to gatunek występujący w naszym kraju i chociaż znajduje się pod ochroną, i tak jest zrywana. Ponadto często hoduje się ją również w ogrodach. Zaliczana jest do grona roślin trujących – takimi właściwościami odznaczają się jej liście. Ogólnie rzecz biorąc, jest często spotykana w bardzo wielu miejscach na ziemskim globie. Łodyga osiąga przeciętnie wysokość mieszczącą się w przedziale pomiędzy dwudziestoma centymetrami a trzydziestoma – jest z tym różnie, w zależności od odmiany. Liście są większe aniżeli łodygi. Kwiaty mają kształt małych, charakterystycznych dzwoneczków, a są koloru białego. Odznaczają się również tym, że wydzielają piękny aromat. Z tego też powodu wyciągi z nich bardzo często wykorzystywane są w przemyśle kosmetycznym. Owocami konwalii majowej są jagody, jednakże nie pojawiają się one zbyt często. Mają średnicę do dwunastu milimetrów.

Borówka brusznica to również roślina owocowa. Jest przedstawicielką rodziny wrzosowatych. Spotkać ją można na całej północnej półkuli. W naszym kraju jest to gatunek bardzo pospolity. Borówka brusznica to wieloletnia roślina. Jest krzewinką. Jej wysokość mieści się przeciętnie w przedziale pomiędzy piętnastoma centymetrami a dwudziestoma pięcioma. Liście są w dotyku lekko skórzaste. Ich powierzchnia odznacza się odcieniem ciemnej zieleni i jest błyszcząca. Kwiaty zbierają się w grono. Czas kwitnienia tej rośliny przypada na okres pomiędzy miesiącami majem oraz lipcem. Owocem jest jagoda. Jest ona błyszcząca. Niedojrzałe owoce są białe z lekko różowym zabarwieniem, są także bardzo kwaśne w smaku. Owoce dojrzałe natomiast odznaczają się piękną, czerwoną, intensywną barwą – są w smaku słodkie, chociaż z delikatnie kwaskowatą nutą. Znakomicie nadają się do przetworów. Znajdują zastosowanie nie tylko w sztuce kulinarnej (rewelacyjnie smakują w połączeniu z mięsem), ale także w lecznictwie.

Chróścina jagodna to jeszcze jedna z owocowych roślin. Jest przedstawicielką rodziny wrzosowatych. Określana jest również mianem poziomkowca, drzewa truskawkowego oraz drzewa poziomkowego. Jest to roślina wieloletnia, wiecznie zielona. W naturalnych warunkach występuje w regionie śródziemnomorskim, a ponadto również w Irlandii oraz w zachodniej części kontynentu europejskiego. Jest to krzew albo niezbyt duże drzewo. Na wysokość dorosły okaz osiąga maksymalnie do dziesięciu metrów. Liście tej rośliny są delikatnie piłkowane. Kwiaty z kolei zbierają się w grono. Owocem tej rośliny jest jagoda. Jej średnica oscyluje w granicach dwóch centymetrów. Jest czerwonego koloru i charakteryzuje się bardzo dobrym smakiem. Owoce nadają się do spożywania zarówno w stanie surowym, jak i na przetwory. Niekiedy na ich bazie produkuje się również wina. Jako ciekawostkę podać można w tym miejscu informację, iż roślina ta występuje w herbie hiszpańskiego miasta Madryt. Znajduje także zastosowanie w lecznictwie.

Aronia czarna to jeszcze jedna przedstawicielka roślin owocowych. Zaliczana jest do rodziny różowatych. Jest krzewem, który w stanie dzikim spotkać można we wschodniej części Ameryki Północnej. W naszym kraju jest ona uprawiana – zarówno ze względu na swoje owoce, jak i ze względu na to, że ogólnie prezentuje się bardzo dekoracyjnie. Na wysokość roślina ta osiąga przeciętnie około dwóch i pół metra, chociaż może się zdarzyć, że będą to i trzy metry. Jej liście odznaczają się ciemnym odcieniem zieleni. Na długość natomiast osiągają do sześciu centymetrów. Owocami aronii czarnej są jagody. Charakteryzują się one między innymi ciemną, wpadającą w czerń granatową barwą. Mają średnicę około jednego centymetra. Dojrzałe – są w smaku bardzo słodkie i aromatyczne, natomiast te trochę wcześniejsze maja kwaskowaty posmak. Znakomicie nadają się na różnego rodzaju przetwory. Aronia czarna to wieloletnia roślina. Czas jej kwitnienia przypada na maj. Znajduje także zastosowanie jako środek leczniczy.