Rośliny

Kwas krzemowy ma zbawienne działanie na skórę gdyż ją wzmacnia a co za tym idzie pomaga w walce ze zmarszczkami. Dzięki swym właściwościom pobudza skórę do produkcji elastyny i kalogenu. Najwięcej kwasu krzemowego jest w takich ziołach jak kminek, rabarbar i skrzyp polny. Zioła w których występuje kwas krzemowy wykorzystywane są w produkcji preparatów działających przeciwko rozstępom skórnym które mogą się pojawiać szczególnie w momencie gdy wzrośnie waga ciała, w przypadku odchudzania lub w czasie ciąży. Również zioła te pomocne są w przypadku występowania cellulitu. Głównym zadaniem kwasów organicznych jest utrzymanie odczynu kwaśnego skóry który to jest odpowiedzialny za system ochronny skóry a co za tym idzie zapobiega wnikaniu bakterii i wirusów do organizmu przez skórę. Kwasy organiczne powstają przed wyciskanie owoców oraz całych ziół. Dzięki niektórym kwasom organicznym znikają zmarszczki, skóra staje się bardziej elastyczna i nawilżona, kwasy te pomagają w walce z trądzikiem, można nimi zwalczać różne przebarwienia na skórze.

W ziołach znajdują się również cząstki cukrów. Związki które zawierają cukier to glikozydy. Dużo gliozydów znajduje się w takich ziołach jak rumianek, fiołek trójbarwny, kwiaty lipy oraz prawośłaz. Glikozydy mają takie właściwości jak dezynfekujące, nawilżające, przeciwzapalne, zmiękczające, działają łagodząco na wszelkie podrażnienia. Olejki eteryczne zwane inaczej lotnymi to lekkie i płynne olejki które wydzielają bardzo silny i trwały zapach ale niestety łatwo ulatniający się pod wpływem temperatury pokojowej. W roślinach zielnych olejki eteryczne występują w małych ilościach. Bardzo cenne i trudno dostępne są olejki z roślin egzotycznych. Olejki w roślinach zielnych występują w różnych ich częściach i w zależności od pory roku jest różny ich skład chemiczny. Skład niektórych olejków do dnia dzisiejszego nie jest do końca poznany i w dalszym ciągu trwają badania nad nimi. W wielu olejkach eterycznych znajdują się hormony roślinne dzięki którym poprawia się ukrwienie skóry. Olejki roślinne mają działanie dezynfekcyjne i antyseptyczne.

Pektyny występują przede wszystkim w owocach. Należą one do substancji żelujących. Dzięki powstającemu z nich śluzowi który powleka jelita w przypadku biegunek, zatruć czy stanów zapalnych ustępują objawy. Szczególnie bogata w pektyny jest skórka jabłek. Lecytyna to związek który ma charakter tłuszczów złożonych. Bardzo bogate w lecytyną są nasiona soi. Dzięki lecytynie dostarczane są do organizmu takie substancje jak cholina i inozytol. Cholina zapobiega odkładaniu się złego cholesterolu na ściankach układu krwionośnego, dzięki niej bez przeszkód docierają do mózgu różne impulsy oraz ma działanie wspomagające pracę wątroby. Dzięki inozytolowi obniża się poziom cholesterolu we krwi, ma wpływ na prawidłowy rozwój i stan skóry i włosów oraz działa uspakajająco. Olejki czosnku i cebuli zawierają związki siarkowe które działają antybiotycznie, mają wpływ na prawidłowe trawienie, dezynfekują układ oddechowy, hamują procesy gnilne w układzie pokarmowym, obniżają ciśnienie krwi. Na serce zbawienny wpływ mają takie zioła jak ziele konwalii, miłka wiosennego, serdecznika.

Roślina dająca papirus, na którym pisali starożytni. Wysokie na trzy metry rośliny za kończone pióropuszami składającymi się z wąskich liści rosną wzdłuż rzek na przestrzeni wielu kilometrów. Jest to cibora papirusowa nazywana powszechnie papirusem właściwym. Pędy papirusu zawierają przestrzenie wypełnione powietrzem, dlatego SA bardzo lekkie i nie toną. Cechę tę odkryto jeszcze w starożytności i budowano z papirusu niewielkie, dwuosobowe tratwy. Papirus występuje przede wszystkim w Egipcie, wzdłuż Nilu oraz nad jeziorami Wiktoria i Czad. Korzenie papirusu tworzą pod ziemią plątaniny, które są przysmakiem hipopotamów. Korzenie przypominają w smaku migdały, dlatego też są również spożywanie w stanie surowym lub jako prażone, przez ludzi. Roślina ta wpisała się w historię, ponieważ wytwarzano z niej papirus, czyli rodzaj starożytnego papieru. Technikę wykonywania papirusu znano już cztery tysiące lat ten. Rdzeń pędu wycinano, cięto na cieniutkie paski i układano obok siebie. Następnie układano druga warstwę pasków w poprzek. Tak ułożone dwie warstwy zaprasowywano.

Orzech tej rośliny jest bogatym źródłem skrobi. Jednoroczną rośliną żyjącą w stojących i wolno płynących wodach jest kotewka orzech wodny. Zobaczyć ją można w wodach Europy i Azji Środkowej i Południowej. Zobaczyć można na powierzchni wody tylko jej liście mające kształt owalnego rombu. Wiele rosnących obok siebie liści tworzy na powierzchni wody ciekawy wzór. Pod powierzchnią wody znajduje się pozostała część rośliny, z której jeden pęd wydostanie się nad wodę, aby na jego końcu zakwitł kwiat. Kwiat kotewki przypomina różyczkę, ale kwitnie bardzo krótko. Liście mogą swobodnie pływać po wodzi, ponieważ starsze, znajdujące się pod wodą pędy mają w zgrubiałej łodydze przestrzenie z powietrzem, niczym balon unoszące roślinę. Kwiat kotewki po przekwitnięciu znika w tafli wody i tam rozwija się owoc. Owoc przybiera kształt orzech z czterema kolcami mającymi kształt kotwicy. Orzech kotewki odrywa się od pędu i za pomocą kolca zaczepi w dnie. Bogate w skrobie owoce kotewki były zbierane i służyły za pokarm. Zmielone dawały mąkę, z której w Indiach wypiekano chleb.

Złoć żółta to jedna z wielu przedstawicielek rodziny liliowatych. Jest to roślina bardzo pospolicie występująca na kontynencie europejskim, a zwłaszcza w jego środkowej części. W naszym kraju także jest rozpowszechniona, zwłaszcza na obszarach nizinnych. Wysokość łodygi tej rośliny plasuje się przeciętnie w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a trzydziestoma. Łodyga jest pojedyncza, nie rozgałęzia się. Pęd roślinny ma to do siebie, że kiedy przekwitnie, zanika w bardzo błyskawicznym tempie. Złoć żółta zaliczana jest do grupy polskich roślin wiosennych. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami marcem oraz czerwcem. Liczba kwiatów w kwiatostanie waha się od trzech do maksymalnie siedmiu. Charakteryzują się one żółtym kolorem, natomiast od strony wewnętrznej są one zielone. Zamykają się w porze nocnej, a także podczas deszczu. Jest to roślina, która preferuje gleby bogate w odżywcze składniki – zaliczana jest do tak zwanych azotolubnych. Jej owocem jest torebka.

Lilijka alpejska to także reprezentantka rodziny liliowatych. Spotkać ją w naturalnych warunkach można w niektórych regionach kontynentu europejskiego oraz azjatyckiego, a także w krajach Ameryki Północnej. W naszym kraju natomiast występuje ona tylko i wyłącznie w Tatrach, a i to nie wszędzie. Przeciętna wysokość łodygi tej rośliny mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwunastoma. Łodyga nie jest zbyt bardzo bogata, jeśli chodzi o liście, albowiem wyrastają na niej tylko dwa. Na jej szczycie natomiast znajdują się kwiaty – może być ich albo jeden, albo dwa. Maksymalna długość, jaką osiąga każdy z nich wynosi około piętnastu milimetrów. Czas kwitnienia lilijki alpejskiej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a lipcem. Jeżeli zaś chodzi o podłoże preferowane przez tę roślinę, to może być ono tylko i wyłącznie granitowe. Naturalnym siedliskiem tej lilijki są wysokogórskie murawy. Jest to geofit – czyli roślina ziemnopączkowa. Lilijka alpejska jest ponadto byliną.

Szachownica kostkowata to również reprezentantka rodziny liliowatych. W naturalnym środowisku spotkać ją można przede wszystkim w zachodniej części kontynentu europejskiego. W naszym kraju należy do wyjątkowych rzadkości, objęta jest ścisłą ochroną i zaliczana do gatunków krytycznie zagrożonych wyginięciem. Ponadto szachownicę kostkowatą spotkać można często w ogrodach w charakterze ozdobnej rośliny. Jej przeciętna wysokość mieści się w przedziale pomiędzy piętnastoma a czterdziestoma centymetrami – wszystko zależy od tego, jak bardzo sprzyjające ma warunki. Jej kwiaty mają postać dzwonkowatą i charakteryzują się pięknym, brązowopurpurowym kolorem. Jeżeli chodzi o tereny, na jakich roślina ta lubi najbardziej rosnąć, wymienić można między innymi bagna, torfowiska oraz bardzo wilgotne łąki. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami kwietniem oraz majem. Cebule tej rośliny mają kształt kuli, a wielkością przypominają laskowe orzechy. Pamiętać należy, że to roślina trująca.