Rośliny

Rośliny w domu mogą praktycznie stać w każdym pokoju z tym ze w sypialni powinno być ich bardzo mało. Jeśli nasze mieszkanie jest stosunkowo ciemne można w nim uprawiać na przykład arakuję, bluszcz, cisus, monsterę i paprocie. Światłolubnymi roślinami są agawa, aloes, ananas, mimoza, róża, kamelia, fikus. W przypadku gdy nasze pokoje mają wystawę południową można tam na parapetach ustawić kaktusy, cytrusy i palmy. Na pewno nie każdemu uda się wyhodować okazałe kwiaty. Do kwiatów trzeba mieć rękę i czas na ich pielęgnację. Trzeba się znać na tym w jakim miejscu danemu okazowi będzie najlepiej. Jak często podlewać i nawozić. Jedne kwiaty doskonale poradzą sobie postawione na słonecznym parapecie inne natomiast będą wymagały cienia. Kwiaty mają upiększać mieszkanie i cieszyć oko właściciela więc warto o nie zadbać, poczytać o nich w książkach, popytać u znajomych, przeglądnąć Internet a one za odpowiednią opiekę odwdzięczą się kwiatami o pieknym zapachu i swym dorodnym wyglądem. Jeśli mamy zamiar kogoś obdarować kwiatami doniczkowymi warto samemu sprawdzić jakich warunków wymagają gdyż nasz źle trafiony prezent może zamiast na parapecie szybko wylądować w śmietniku.

Teraz zostaną przedstawione rośliny które w żadnym wypadku nie powinny się znajdować w domu gdzie są dzieci lub zwierzęta gdyż należą do roślin trujących. Na pewno lepiej usunąć taką roślinę ze swego otoczenia niż narażać dzieci na niebezpieczeństwo. W roślinach tych trujące są różne ich części lub wydzielany sok. Takim przedstawicielem tych roślin najczęściej spotykanym jest difenbachia roślina okazała ale niestety niebezpieczna gdyż jej sok podrażnia skórę i błony śluzowe. Wśród innych trujących roślin wyszczególnić można oleander, kalię, dipladenię, wilczomlecz (popularnie zwany gwiazdą betlejemską), bluszcz hetera, kliwra pomarańczowa, kroton i monstera. Sok wydzielany przez wilczomlecz czyli poinsencję jest trujący. Mając tego rodzaju kwiaty należy je tak ustawić żeby nie miały do nich dojścia dzieci i zwierzęta. Jeśli przeprowadza się jakiekolwiek zabiegi przy tych roślinach na przykład przycinanie, przygotowywanie sadzonek to należy to robić zawsze w rękawiczkach. Jeśli nie zastosuje się środków ostrożności przy pielęgnacji to można narazić się na kontakt z trującym na przykład sokiem i wtedy należy działać szybko czyli przede wszystkim zmyć. Pod żadnym pozorem nie należy oblizywać ewentualnych ran a jeśli przez przypadek zjadło się kawałek liścia należy wywołać torsje.

Kopytnik pospolity jest reprezentantem rodziny kokornakowatych. Jest to jedna z naszych rodzimych roślin. Bardzo często spotkać można ją w parkach, uprawia się ją również w ogrodach – w jednym i drugim przypadku w charakterze okrywowego gatunku. Dawniej miała także bardzo szerokie zastosowanie w lecznictwie, jednakże kiedy zostały odkryte jej trujące właściwości, zaprzestano stosowania jej w zielarstwie. Jest byliną. Na kontynencie europejskim jest jedynym z przedstawicieli rodzaju o nazwie kopytnik. Oprócz tego w naturalnych warunkach występuje jeszcze na Syberii. Jest gatunkiem płożącym się po ziemi. na wysokość natomiast osiąga przeciętnie od dziesięciu centymetrów do piętnastu. Liście charakteryzują się nerkowatym kształtem. Są one błyszczące, mają kolor ciemnej zieleni, w dotyku natomiast są skórzaste. Kwiaty z kolei mają postać dzwonkowatą. Owocem rośliny jest torebka składająca się z ośmiu komór. Roślina preferuje stanowiska cieniste. Rośnie w zaroślach oraz lasach, głównie liściastych.

Kąkol polny jest przedstawicielem rodziny goździkowatych. Nie jest to nasz rodzimy gatunek, aczkolwiek na tereny polskie trafił jeszcze w prehistorycznych czasach. Kiedyś występował u nas bardzo pospolicie, dzisiaj natomiast spotkać go można zdecydowanie rzadziej. Jest to roślina trująca – i to na dodatek bardzo. Takimi właściwościami wykazują się wszystkie jej części. Trująca jest zarówno dla zwierząt, jak i dla ludzi. Nie mniej jednak znajduje zastosowanie w zielarstwie. Łodyga osiąga na wysokość przeciętnie około dziewięćdziesięciu centymetrów. Jest bardzo rozgałęziona. Liście charakteryzują się lancetowatym kształtem. Kwiaty są pojedyncze i wieńczą łodygi. Owocem tej rośliny jest torebka. Kąkol polny jest rośliną jednoroczną. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem i lipcem. Ciekawostką jest to, że obecnie występuje ona tylko na rolnych uprawach – nigdzie indziej się jej nie spotyka. Jest tak zwanym właściwym chwastem polnym (czyli – mówiąc inaczej – segetalnym).

Czworolist pospolity jest rośliną, której klasyfikacja – w zależności od źródła – jest bardzo zróżnicowana. W związku z powyższym można się spotkać z informacjami, iż należy ona do którejś z trzech rodzin, a mianowicie melantkowatych, liliowatych albo trójlistowatych. W warunkach naturalnych spotkać można ją na różnych terenach na kontynentach europejskim oraz azjatyckim. Występuje także i w naszym kraju, gdzie jest niesamowicie pospolita. Jest zaliczana do trujących, a takimi właściwościami wykazują się wszystkie jej elementy ze wskazaniem na owoce oraz kłącza. Nie mniej jednak są kraje, gdzie jest wykorzystywana w charakterze rośliny leczniczej. Jest byliną. Wysokość, jaką osiąga, mieści się w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a czterdziestoma. Liście znajdują się jedynie na górnej części łodygi. Na jej szczycie natomiast znajduje się tylko jeden kwiat. Owocami rośliny są jagody posiadające średnicę około jednego centymetra. Czas jej kwitnienia z kolei przypada na miesiąc maj.

Gnidosz błotny to przedstawiciel rodziny zarazowatych. Występuje w naszym kraju. Polska Czerwona Księga Roślin zakwalifikowała go jako gatunek narażony na wyginięcie. Jest to roślina, której przeciętna wysokość mieści się w przedziale pomiędzy dwudziestoma centymetrami a sześćdziesięcioma. Jej łodyga jest w środku pusta, prawie wcale nie ma na niej liści. Kwiaty natomiast mają postać grona, jednakże bardzo luźnego. Kolor mają zbliżony do fioletowego z wyraźnie różowym odcieniem. Owocem gnidosza błotnego jest torebka. Roślina ta zaliczana jest do półpasożytów. Wyposażona jest w specjalne ssawki, dzięki którym może ona wrastać w korzenie roślin rosnących w bliskim jej sąsiedztwie. Pozbawia ich w ten sposób cennych soli mineralnych. Ponadto jest trująca. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami majem oraz lipcem. Jeżeli chodzi o biotop, lubi stanowiska o wysokim stopniu wilgotności. Z tego też powodu rośnie na torfowiskach oraz na podmokłych łąkach. Jest miododajną rośliną.

Janowiec ciernisty jest przedstawicielem rodziny bobowatych. To krzew, który spotkać można w warunkach naturalnych praktycznie w całej Europie Środkowej – z tym, że na wysokościach wynoszących powyżej ośmiuset metrów ponad poziomem morza nie występuje. Rośnie także i w naszym kraju. Jest zaliczany do grona roślin trujących – takimi właściwościami wykazują się w szczególności jego nasiona oraz ziele. Nie mniej jednak – pomimo tego – znajduje zastosowanie jako roślina lecznicza. Na wysokość osiąga on przeciętnie około sześćdziesięciu centymetrów. Młodą roślinę poznać można po tym, że jest zielona i owłosiona dosyć gęsto, starsze egzemplarze natomiast są brązowe i posiadają ciernie. Każdy z tych cierni liczy sobie niemalże dwa i pół centymetra długości – czyli całkiem sporo. Kwiaty natomiast zbierają się w grona – grono takie może osiągnąć do pięciu centymetrów długości. Czas kwitnienia janowca ciernistego przypada na okres pomiędzy miesiącami majem oraz czerwcem. Owoce z kolei wydaje do lipca.

Jaskier alpejski jest przedstawicielem rodziny jaskrowatych. Jest typową rośliną górską. Spotkać w warunkach naturalnych można go w części środkowej oraz południowej kontynentu europejskiego. W naszym kraju spotkać można go tylko i wyłącznie w Tatrach, jednakże należy on do rzadkości. Preferuje wysokości mieszczące się w przedziale od ośmiuset metrów ponad poziomem morza do dwóch i pół tysiąca. Zaliczany jest do grona trujących roślin. Jest wieloletnią rośliną. Łodyga osiąga na wysokość przeciętnie od dziesięciu centymetrów do dwudziestu, chociaż długość ta uzależniona jest w ogromnym stopniu od warunków, w jakich jaskier ten rośnie. Czas kwitnięcia przypada na okres pomiędzy miesiącami majem a wrześniem. Jest on zdeterminowany wysokością, na której jaskier alpejski występuje – im ona wyższa, tym później roślina kwitnie. Charakteryzuje się ona między innymi tym, że spośród innych jaskrów występujących w naszym kraju jaskier alpejski jako jeden z niewielu może się pochwalić białymi kwiatami.

Lobelia jeziorna przynależy do rodziny dzwonkowatych. Występuje i w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie – jest bowiem u nas gatunkiem, któremu grozi wyginięcie. To trująca roślina. Określana jest również mianem stroiczki jeziornej albo stroiczki wodnej. Jest byliną. Spotkać ją można przy brzegach zbiorników wodnych, zazwyczaj na głębokościach mieszczących się w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a trzydziestoma maksymalnie. Może rosnąć również i na głębszych stanowiskach, jednakże na nich nie zakwita. Łodyga tej rośliny osiąga wysokość od dwudziestu centymetrów do siedemdziesięciu maksymalnie. Kwiaty charakteryzują się dzwonkowatą postacią. Ich kolor jest biały z delikatnym, niebieskim odcieniem. Ich długość wynosi przeciętnie kilka centymetrów, natomiast szerokość maksymalnie pół centymetra. Owocem lobelii jeziornej jest torebka. Lubi stanowiska bardzo dobrze naświetlone. Występuje tylko w czystych wodach oraz tych stojących, niezbyt zasobnych w odżywcze składniki.

Lulecznica kraińska jest przedstawicielką rodziny psiankowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w wielu miejscach na kontynencie europejskim, w tym także i w naszym kraju. Jednakże w Polsce jest gatunkiem niesamowicie rzadkim, z tego tez powodu podlega ścisłej ochronie. Zaliczana jest do roślin o bardzo silnych właściwościach trujących – największe stężenie toksyn występuje w korzeniach. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami kwietniem oraz majem. Przeciętna wysokość łodygi mieści się w przedziale pomiędzy trzydziestoma centymetrami a sześćdziesięcioma. Rozgałęzia się ona tylko w swojej części górnej. Kwiaty natomiast odznaczają się dzwonkowatym kształtem. Lulecznica kraińska jest byliną. Preferuje stanowiska zacienione. Występuje w zaroślach oraz w kasach. W górach rośnie na wysokościach do tysiąca metrów ponad poziomem morza. Rośnie zwykle w grupach, na które składa się do kilkudziesięciu sztuk. Pomimo trujących właściwości, znajduje zastosowanie w lecznictwie.