Rośliny

Arbuz zwyczajny to kolejna z bardzo dobrze znanych roślin owocowych. Jest on przedstawicielem rodziny dyniowatych. Jego ojczyzną jest kontynent afrykański, jednakże jest uprawiany w bardzo wielu innych miejscach na świecie, w tym także i w naszym kraju. Łodyga tej rośliny ma charakter płożący się. Na długość osiąga przeciętnie około dwóch metrów. Niektóre odmiany posiadają jednak wiele bocznych pędów. Liście arbuza zwyczajnego do małych nie należą. Odznaczają się kolorem ciemnej zieleni. Jeżeli natomiast chodzi o kwiaty tej rośliny, to charakteryzują się one przede wszystkim tym, że spośród kwiatów wszystkich uprawianych roślin dyniowatych te akurat są najmniejsze. Mają kolor żółty, czasami o zielonkawym zabarwieniu. Owoce posiadają bardzo słodki i przyjemny, a także orzeźwiający w smaku miąższ – zazwyczaj jest on czerwony, chociaż może mieć także i inny kolor, dla przykładu żółty albo pomarańczowy. Znajduje się w nim bardzo dużo nasion. Arbuz zwyczajny jest zaliczany do roślin jednorocznych.

Czereśnia to jeszcze jedna z bardzo dobrze wszystkim znanych roślin owocowych. Określana jest ona również trześni oraz ptasiej wiśni. Jest przedstawicielką rodziny różowatych. W stanie dzikim występuje ona w środkowej części kontynentu azjatyckiego, a także środkowej oraz południowej części Europy. W naszym kraju jest to gatunek bardzo rozpowszechniony – najczęściej hodowany jest w owocowych sadach. Czereśnia jest drzewem. Na wysokość osiąga przeciętnie od dwudziestu metrów do dwudziestu pięciu. Jej pień jest długi oraz strzelisty. Jeżeli natomiast jest to okaz rosnący pojedynczo, jego pień jest krótki. Kora jest brązowa z charakterystycznym, lekko czerwonawym odcieniem. Czas kwitnienia czereśni przypada na okres pomiędzy miesiącami kwietniem oraz majem. Kwiaty zbierają się w szypułki i posiadają biały kolor. Owoce mają zazwyczaj czerwony kolor, chociaż u niektórych odmian może być on żółty bądź prawie że czarny. Są bardzo smaczne. Znanych jest wiele odmian tego drzewa, w tym także ozdobne.

Granatowiec właściwy to jeszcze jeden reprezentant roślin owocowych. Należy on do rodziny krwawnicowatych. W naturalnych warunkach występuje on w krajach Bliskiego Wschodu oraz w kaukaskich, a także na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Jeżeli chodzi o rośliny hodowane na Bliskim Wschodzie, to granatowiec właściwy zaliczany jest do tych najstarszych pod tym względem. Ciekawostką może być w tym miejscu informacja, że najstarsze udokumentowane informacje na temat uprawiania tej rośliny pochodzą sprzed niemalże trzech tysięcy lat przed naszą erą z Sumeru. Granatowiec właściwy może być drzewem albo krzewem. Jego wysokość mieści się w granicach pomiędzy trzema metrami a pięcioma. Jego owocami są jagody. Na pierwszy rzut oka mogą przypinać jabłka. Charakteryzują się tym, że w środku znajduje się mnóstwo nasion koloru czerwonego – i to one właśnie są jadalne. Owoc wystarczy przekroić, a nasiona wydobywać za pomocą małej łyżki. Jeżeli owoc jest dojrzały, są bardzo słodkie, inaczej mogą być one kwaśne.

Pływająca po wodzie roślina zachwycająca pięknym kwiatem i potężnymi liśćmi. Nazwę swą wiktoria królewska zawdzięcza oczywiście królowej Wiktorii, na cześć, której nazwę tę otrzymała po odkryciu jej przez Schomburgka na wodach Amazonki. Roślina ta ma może pochwalić się największymi liśćmi wśród roślin wodnych. Średnica spokojnie leżącego na tafli wody liścia wynosi około stu osiemdziesięciu centymetrów. Przypomina on nieco patelnię z lekko wygiętą ku górze krawędzią liścia. Indianie obserwujący wiktorię nazwali ją ptasią patelnią, chociaż bardziej stosowna byłaby chyba nazwa ptasia wanna. Woda, która zbiera się po deszczu w liściu służy ptakom do mycia się. Równie okazały jest kwiat wiktorii królewskiej. Mierzy około czterdziestu centymetrów średnicy. Życie kwiatu jest bardzo krótkie. Wynurza się on spod wody w formie pąku, ma to miejsce nocą, kiedy bielutki płatki rozchylają się, aby o wschodzi słońca zamknąć kielich i schować pod wodą. Po zachodzie słońca pąk znowu wynurzy się spod wody, ale kwiat będzie miał kolor różowy. Wydziela on bardzo intensywny zapach przyciągający zapylające go chrabąszcze. O wschodzi słońca znowu zniknie pod wodą, aby tam dojrzeć i przekształcić się w owoc.

Wodna roślina, której kwiat jest symbolem wiecznej miłości. Lotos wpisał się w religię i tradycję ludów czczących Buddę i Brachmę. Budda miał się narodzić w kwiecie lotosu, dlatego kwiat tej rośliny uważany jest za święty. Bóg Brahma przedstawiany jest w hinduskich świątyniach na tle tegoż kwiatu. W Indiach lotos jest, bowiem symbolem wiecznej miłości. Naturalny środowiskiem występowania lotosu orzechodajnego są śródlądowe wody Azji tropikalnej. Ma on dwa rodzaje liści, jedne wystające tuż nad taflą wody, a drugie wznoszące się wysoko ponad lustro wody, nawet dwa metry. Jeszcze wyżej pną się kwiaty lotosu. Kwiaty mogą mieć kolor biały, czerwony lub różowy. Przyciągają swoim zapachem i urzekają pięknem dużych, nawet mających trzydzieści pięć centymetrów średnicy, kwiatów. W widach Nilu występuje inny lotos, nazywany egipskim. Kwiaty mają kolor biały i kwitną tylko nocą. Po czterech nocach obumierają. Zakwitające w tym samym czasie kwiaty zwiastowały nadchodzącą porę urodzajów. Lotos był kiedyś dobrodziejstwem dla najuboższej części mieszkańców, ponieważ z jego nasion wyrabia się mąkę.