Rośliny

Złoć żółta to jedna z wielu przedstawicielek rodziny liliowatych. Jest to roślina bardzo pospolicie występująca na kontynencie europejskim, a zwłaszcza w jego środkowej części. W naszym kraju także jest rozpowszechniona, zwłaszcza na obszarach nizinnych. Wysokość łodygi tej rośliny plasuje się przeciętnie w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a trzydziestoma. Łodyga jest pojedyncza, nie rozgałęzia się. Pęd roślinny ma to do siebie, że kiedy przekwitnie, zanika w bardzo błyskawicznym tempie. Złoć żółta zaliczana jest do grupy polskich roślin wiosennych. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami marcem oraz czerwcem. Liczba kwiatów w kwiatostanie waha się od trzech do maksymalnie siedmiu. Charakteryzują się one żółtym kolorem, natomiast od strony wewnętrznej są one zielone. Zamykają się w porze nocnej, a także podczas deszczu. Jest to roślina, która preferuje gleby bogate w odżywcze składniki – zaliczana jest do tak zwanych azotolubnych. Jej owocem jest torebka.

Lilijka alpejska to także reprezentantka rodziny liliowatych. Spotkać ją w naturalnych warunkach można w niektórych regionach kontynentu europejskiego oraz azjatyckiego, a także w krajach Ameryki Północnej. W naszym kraju natomiast występuje ona tylko i wyłącznie w Tatrach, a i to nie wszędzie. Przeciętna wysokość łodygi tej rośliny mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwunastoma. Łodyga nie jest zbyt bardzo bogata, jeśli chodzi o liście, albowiem wyrastają na niej tylko dwa. Na jej szczycie natomiast znajdują się kwiaty – może być ich albo jeden, albo dwa. Maksymalna długość, jaką osiąga każdy z nich wynosi około piętnastu milimetrów. Czas kwitnienia lilijki alpejskiej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a lipcem. Jeżeli zaś chodzi o podłoże preferowane przez tę roślinę, to może być ono tylko i wyłącznie granitowe. Naturalnym siedliskiem tej lilijki są wysokogórskie murawy. Jest to geofit – czyli roślina ziemnopączkowa. Lilijka alpejska jest ponadto byliną.

Szachownica kostkowata to również reprezentantka rodziny liliowatych. W naturalnym środowisku spotkać ją można przede wszystkim w zachodniej części kontynentu europejskiego. W naszym kraju należy do wyjątkowych rzadkości, objęta jest ścisłą ochroną i zaliczana do gatunków krytycznie zagrożonych wyginięciem. Ponadto szachownicę kostkowatą spotkać można często w ogrodach w charakterze ozdobnej rośliny. Jej przeciętna wysokość mieści się w przedziale pomiędzy piętnastoma a czterdziestoma centymetrami – wszystko zależy od tego, jak bardzo sprzyjające ma warunki. Jej kwiaty mają postać dzwonkowatą i charakteryzują się pięknym, brązowopurpurowym kolorem. Jeżeli chodzi o tereny, na jakich roślina ta lubi najbardziej rosnąć, wymienić można między innymi bagna, torfowiska oraz bardzo wilgotne łąki. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami kwietniem oraz majem. Cebule tej rośliny mają kształt kuli, a wielkością przypominają laskowe orzechy. Pamiętać należy, że to roślina trująca.

Lilia złotogłów to kolejna przedstawicielka rodziny liliowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w niektórych częściach kontynentu europejskiego oraz azjatyckiego. W naszym kraju natomiast jest rzadkością, w związku z czym podlega ścisłej ochronie gatunkowej. Na zniszczenie jej populacji ogromny wpływ miał bowiem jej wygląd – roślina ta charakteryzuje się bardzo pięknymi kwiatami. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, lilia ta posiada sztywną łodygę, która się nie rozgałęzia. Jej wysokość mieści się w przedziale pomiędzy czterdziestoma centymetrami a stu pięćdziesięcioma. Niekiedy jest nakrapiana plamkami w kolorze purpurowym. Kwiatostan przybiera postać grona o bardzo luźnym charakterze. Owocem tej rośliny jest torebka. Znane są jej odmiany ozdobne, uzyskane w sztucznych hodowlach – jest ona bowiem bardzo dekoracyjną rośliną. Jako ciekawostkę nadmienić można w tym miejscu, iż kiedyś cebulki tej lilii traktowane były niczym kulinarny rarytas. Zjadano je wtedy pod różnymi postaciami.

Szachownica cesarska to bardzo okazała przedstawicielka rodziny liliowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w południowej części kontynentu azjatyckiego. W naszym kraju w stanie dzikim nie występuje, jest jednakże bardzo chętnie uprawiana jako ozdobna roślina. Jej łodyga charakteryzuje się tym, że jest bardzo gruba oraz masywna, a na wysokość osiąga przeciętnie około metra. Znajduje się na niej bardzo dużo liści. Jej kwiaty maja bardzo charakterystyczny dzwonkowaty kształt i są zwisające. Okres jej kwitnienia przypada na przełom takich miesięcy jak kwiecień oraz maj. W ogrodach jest chętnie hodowana nie tylko ze względu na swoje niezaprzeczalne walory estetyczne, ale także i to, ze wydziela bardzo specyficzną woń, która odstrasza myszy oraz nornice. Pamiętać również należy o tym, że szachownica cesarska zaliczana jest do roślin trujących. W dawanych czasach była ona wykorzystywana w charakterze rośliny leczniczej. Na kontynencie europejskim hoduje się ją od szesnastego stulecia.

Rodzina liliowatych zaliczana jest do roślin jednoliściennych. Wszyscy przedstawiciele tej rodziny w warunkach naturalnych występują tylko i wyłącznie na półkuli północnej. Tym, co między innymi wyróżnia je spośród wielu innych roślin jest fakt posiadania tak zwanej cebuli właściwej. Starsze systematyki do rodziny liliowatych klasyfikowały również niektóre rośliny drzewiaste oraz kłączowe. Jeżeli chodzi o ich występowanie, to mogą rosnąć zarówno jako pojedyncze egzemplarze, jak i w grupach. Kwiaty wszystkich liliowatych są owadopylne. Niektóre – aby przywabić owady – wydzielają eteryczne olejki. Różnią się od siebie także i rozmiarami – niektóre spośród nich mogą być naprawdę bardzo duże – i te właśnie gatunki są najbardziej cenione z ogrodniczego punktu widzenia. Owocami tych roślin mogą być albo jagody, albo torebki. Reprezentantów tej rodziny spotkać można w bardzo urozmaiconych biotopach, aczkolwiek z reguły preferują oni raczej nasłonecznione stanowiska oraz o niezbyt dużej wilgotności.

Lilia bulwkowata jest jedną z przedstawicielek rodziny liliowatych. W naszym kraju w naturalnych warunkach spotkanie tej rośliny zaliczane jest do rzadkości, w związku z czym figuruje na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski, gdzie zakwalifikowana została jako gatunek rzadki i zagrożony wyginięciem. Warto przy tej okazji nadmienić, iż rozmaite jej odmiany są bardzo chętnie hodowane w ogrodach. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, to posiada ona tylko jedną łodygę, która charakteryzuje się tym, że jest bardzo gruba oraz masywna. Jeśli warunki są sprzyjające, może osiągnąć wysokość sięgającą nawet i metra, jednakże zazwyczaj jej wysokość oscyluje w granicach pięćdziesięciu centymetrów. Kwiaty tej rośliny są spore i odznaczają się pomarańczowym kolorem. Średnica każdego spośród nich wynieść może nawet do dziesięciu centymetrów. Lilia bulwkowata wytwarza również cebulki, natomiast jej owoc posiada postać torebki. Kwitnienie tej rośliny przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a lipcem.

Tulipany należą do rodziny liliowatych. Są roślinami cebulowymi. W ich obrębie wyszczególnia się na dzień dzisiejszy niemalże sto dwadzieścia gatunków, a także prawie piętnaście tysięcy odmian. Naturalnym środowiskiem, w którym spotkać można tulipany są między innymi południowa część kontynentu europejskiego, północne tereny Afryki, a także południowy obszar kontynentu europejskiego. W jaki dokładnie sposób tulipany trafiły do krajów Europy Zachodniej, tego nie wiadomo – krąży na ten temat bardzo wiele opowieści. Nie jest również pewne, kiedy dokładnie miało to miejsce, ale najprawdopodobniej w latach pięćdziesiątych szesnastego stulecia. Jeśli chodzi o wygląd, poszczególne gatunki różnią się od siebie, aczkolwiek zawsze można poznać, że to tulipan. Roślin tych nie da się pomylić z jakimikolwiek innymi. Kwiaty natomiast występują w szerokiej gamie kolorystycznej. Urozmaicona jest także ich wielkość – waha się ona w przedziale pomiędzy siedmioma centymetrami a siedemdziesięcioma pięcioma. Tulipan Fostera należy do rodziny liliowatych. Jego ojczyzną jest Azja – a uściślając, jej zachodnia oraz środkowa część. Na kontynencie europejskim jako roślina uprawna tulipan ten znany jest od szesnastego stulecia. Dzisiaj jednakże postać dzika tej rośliny nie jest hodowana, a tylko jej mieszańce. W ogrodnictwie znana jest zresztą grupa tulipanów określanych wspólnym mianem mieszańców Fostera. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, to roślina ta osiąga na wysokość przeciętnie około czterdziestu centymetrów. Na prostej oraz bardzo sztywnej łodydze znajduje się tylko jeden kwiat. Jest on duży i wyjątkowo piękny. Tulipany Fostera rosnące dziko posiadają kwiaty odznaczające się czerwoną barwą. Z kolei odmiany wyhodowane w celach uprawnych charakteryzują się bardzo urozmaiconymi barwami, chociaż tą dominującą jest oczywiście czerwień oraz rozmaite jej odcienie. Podczas złej pogody kwiaty mają to do siebie, że się zamykają. Kwitnienie przypada na przełom miesięcy kwietnia oraz maja. Jest to bylina.

Tulipan ogrodowy to również przedstawiciel liliowatych. Jest to bardzo popularna oraz rozpowszechniona roślina o charakterze ozdobnym. Na kontynencie europejskim historia jego uprawiania sięga stulecia szesnastego. Tulipany ogrodowe wywodzą się od kilku innych gatunków tulipanów. W chwili obecnej szacuje się, że tych odmian jest niemalże piętnaście tysięcy – ich pochodzenie stało się jednak niemożliwe do ustalenia, z tego też powodu wszystkie określa się mianem tulipanów ogrodowych. Przeciętna wysokość tych kwiatów sięga przeciętnie około osiemdziesięciu centymetrów. Na szczycie łodygi znajduje się tylko jeden kwiat. Jest on duży, natomiast jeżeli chodzi o jego barwę, to spotykane są bardzo zróżnicowane kolory. Ponadto kwiaty mogą być jedno- albo dwukolorowe. Preferuje stanowiska nasłonecznione. Nie ma jakiś specjalnych preferencji odnośnie gleby, na jakiej rośnie, aczkolwiek najlepsza będzie próchnicza. Pamiętać także trzeba o odpowiednim nawożeniu tej rośliny i o czasie wysadzania cebul.