Rośliny

Lilia złotogłów to kolejna przedstawicielka rodziny liliowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w niektórych częściach kontynentu europejskiego oraz azjatyckiego. W naszym kraju natomiast jest rzadkością, w związku z czym podlega ścisłej ochronie gatunkowej. Na zniszczenie jej populacji ogromny wpływ miał bowiem jej wygląd – roślina ta charakteryzuje się bardzo pięknymi kwiatami. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, lilia ta posiada sztywną łodygę, która się nie rozgałęzia. Jej wysokość mieści się w przedziale pomiędzy czterdziestoma centymetrami a stu pięćdziesięcioma. Niekiedy jest nakrapiana plamkami w kolorze purpurowym. Kwiatostan przybiera postać grona o bardzo luźnym charakterze. Owocem tej rośliny jest torebka. Znane są jej odmiany ozdobne, uzyskane w sztucznych hodowlach – jest ona bowiem bardzo dekoracyjną rośliną. Jako ciekawostkę nadmienić można w tym miejscu, iż kiedyś cebulki tej lilii traktowane były niczym kulinarny rarytas. Zjadano je wtedy pod różnymi postaciami.

Szachownica cesarska to bardzo okazała przedstawicielka rodziny liliowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w południowej części kontynentu azjatyckiego. W naszym kraju w stanie dzikim nie występuje, jest jednakże bardzo chętnie uprawiana jako ozdobna roślina. Jej łodyga charakteryzuje się tym, że jest bardzo gruba oraz masywna, a na wysokość osiąga przeciętnie około metra. Znajduje się na niej bardzo dużo liści. Jej kwiaty maja bardzo charakterystyczny dzwonkowaty kształt i są zwisające. Okres jej kwitnienia przypada na przełom takich miesięcy jak kwiecień oraz maj. W ogrodach jest chętnie hodowana nie tylko ze względu na swoje niezaprzeczalne walory estetyczne, ale także i to, ze wydziela bardzo specyficzną woń, która odstrasza myszy oraz nornice. Pamiętać również należy o tym, że szachownica cesarska zaliczana jest do roślin trujących. W dawanych czasach była ona wykorzystywana w charakterze rośliny leczniczej. Na kontynencie europejskim hoduje się ją od szesnastego stulecia.

Leniec alpejski to przedstawiciel rodziny sandałowcowatych. Zaliczany jest do pasożytów. Posiada specjalne ssawki, dzięki którym pozbawia innych roślin wody oraz soli mineralnych. W naturalnych warunkach występuje w Europie oraz na Kaukazie – i tylko w górach (co zresztą sugeruje sama jego nazwa). Czerwona lista roślin i grzybów Polski sklasyfikowała go jako gatunek zagrożony wyginięciem – i to w krytycznym stopniu. Nie tylko zresztą w Polsce jest to rzadka roślina. Jej łodyga osiąga na długość przeciętnie do trzydziestu centymetrów maksymalnie. Liście występują na niej w bardzo niewielkich ilościach. Ma ona poza tym lekko krzaczasty kształt. W górnej jej części pojawiają się kwiaty. Zebrane są one w grona. Mają biały kolor z bardzo wyraźnym, delikatnie zielonym odcieniem. Leniec alpejski jest byliną. Czas jego kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami majem oraz lipcem. Jeżeli natomiast chodzi o jego siedlisko, jest spotykany na rozmaitych partiach górskich – aż po alpejskie piętro.

Pszeniec gajowy przynależy do rodziny zarazowatych. Zaliczany jest do pasożytów. Dzięki specjalnym przyssawkom pozbawia inne rośliny wody wraz z solami mineralnymi. Oprócz tego jest również trującą rośliną. W naszym kraju jest gatunkiem dość rozpowszechnionym – szczególnie na ternach nizinnych, a ponadto również w niskich górach. Charakteryzuje się sporą zmiennością morfologiczną. Tylko w naszym kraju wyszczególnić można kilka jego podgatunków. Jeżeli natomiast chodzi o biotop, to występuje w zaroślach oraz liściastych lasach. Jego łodyga osiąga na długość przeciętnie od piętnastu centymetrów do nawet siedemdziesięciu. Liście z kolei odznaczają się jajowatym kształtem. Kwiaty zbierają się w grono, przy czym jest ono dosyć luźne. Czas kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami lipcem oraz wrześniem. Pszeniec gajowy jest owadopylną rośliną, jednakże zapylić ją są w stanie tylko te owady, które posiadają długie aparaty gębowe. Owocem rośliny jest torebka posiadająca kształt jajowaty.

Ciemiężyca biała to roślina należąca do rośliny melantkowatych. Jest to roślina występująca w bardzo wielu miejscach na całym świecie, w tym także na praktycznie całym kontynencie europejskim. Rośnie również w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie – spotkanie je bowiem u nas należy do rzadkości. Zaliczana jest do roślin bardzo mocno trujących – takie właściwości posiadają wszystkie jej elementy. Dla przykładu człowiekowi po spożyciu ponad kilograma jej korzeni grozi śmierć. Pomimo tego, znajduje zastosowanie w zielarstwie oraz lecznictwie, używa się jej dla przykładu do produkcji preparatów wykorzystywanych w weterynarii. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, ciemiężyca biała osiąga wysokość wynoszącą nawet do półtora metra. Jej łodyga charakteryzuje się tym, że jest dość gruba, a ponadto owłosiona. Kwiaty są natomiast bardzo jasne oraz posiadają delikatnie zielonkawy odcień. Ciemiężyca biała jest byliną. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a sierpniem.

Cyklamen purpurowy jest przedstawicielem rodziny pierwiosnkowatych. Określany jest również mianem cyklamenu europejskiego. Ojczyzną tej rośliny są okolice Morza Śródziemnego. W naszym kraju spotkanie jej w stanie dzikim to niebywała rzadkość, jest u nas natomiast dość popularną rośliną ozdobną. Dodać jeszcze w tym miejscu trzeba, iż egzemplarze rosnące dziko podlegają ścisłej ochronie. Polska Czerwona Księga Roślin zakwalifikowała bowiem ten gatunek jako zagrożony wyginięciem w stopniu krytycznym. Jest to roślina o trujących właściwościach. Jej łodyga osiąga na wysokość maksymalnie do piętnastu centymetrów. Liście odznaczają się dość intensywnym zielonym kolorem, zaś ich kształt przywodzi na myśl serce. Cyklamen purpurowy preferuje stanowiska zacienione. Rośnie tylko i wyłącznie na wapiennych glebach, koniecznie muszą one być przepuszczalne. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami lipcem oraz wrześniem. Zimą potrzebuje zabezpieczenia przed wilgocią, gdyż inaczej ginie.

Kanianka koniczynowa przynależy do rodziny kaniankowatych. Generalnie rzecz biorąc, jej ojczyzną jest Europa Zachodnia. Spotkać ją jednakże można także i w Europie Środowej, gdzie trafiła na przełomie stuleci dziewiętnastego oraz dwudziestego. Zadomowiła się także i w naszym kraju. Zaliczana jest do grona trujących roślin. Najbardziej szkodliwa jest z punktu widzenia rolników – na uprawach traktuje się ją niczym zwykły chwast, albowiem wpływa na obniżenie jakości tychże upraw. Co więcej, może także sprawić, że je całkowicie zniszczy. Walką z nią do najłatwiejszych nie należy, aczkolwiek jest możliwa oraz – co najważniejsze – skuteczna. Łodyga tej rośliny osiąga przeciętną wysokość około metra. Jest ona dość mocno rozgałęziona, ponadto charakteryzuje się również tym, że nie ma na niej liści. Kwiaty zbierają się tutaj w pęczki. Czas kwitnienia kanianki koniczynowej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz wrześniem. Wyposażona jest w specjalne ssawki. Jest ona bowiem pasożytem.

Konwalia majowa to przedstawicielka rodziny myszopłochowatych, chociaż jeszcze do niedawna klasyfikowana była do rodziny konwaliowatych. Jest to gatunek występujący w naszym kraju i chociaż znajduje się pod ochroną, i tak jest zrywana. Ponadto często hoduje się ją również w ogrodach. Zaliczana jest do grona roślin trujących – takimi właściwościami odznaczają się jej liście. Ogólnie rzecz biorąc, jest często spotykana w bardzo wielu miejscach na ziemskim globie. Łodyga osiąga przeciętnie wysokość mieszczącą się w przedziale pomiędzy dwudziestoma centymetrami a trzydziestoma – jest z tym różnie, w zależności od odmiany. Liście są większe aniżeli łodygi. Kwiaty mają kształt małych, charakterystycznych dzwoneczków, a są koloru białego. Odznaczają się również tym, że wydzielają piękny aromat. Z tego też powodu wyciągi z nich bardzo często wykorzystywane są w przemyśle kosmetycznym. Owocami konwalii majowej są jagody, jednakże nie pojawiają się one zbyt często. Mają średnicę do dwunastu milimetrów.

Tocja alpejska jest przedstawicielką monotypowego rodzaju o nazwie tocja – jest to rodzina zarazowatych. W naturalnych warunkach występuje na górskich obszarach kontynentu europejskiego. Rośnie również i w naszym kraju, gdzie od lat pięciu podlega ścisłej ochronie. Nie należy sugerować się jej nazwą, albowiem nie występuje ona w ogóle w Tatrach. Poza tym u nas spotkany jest tylko jeden spośród paru jej podgatunków. Łodyga osiąga wysokość mieszczącą się przeciętnie w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a czterdziestoma, rzadziej osiąga wysokość wynoszącą pół metra. Liście odznaczają się jajowatym kształtem. Kwiaty natomiast są dość drobne oraz w żółtym kolorze. Rosną one w kącikach liści. Tocja alpejska zaliczana jest do roślin pasożytniczych. Posiada specjalne przyssawki, dzięki którym pozbawiać może innych roślin wody wraz z solami mineralnymi. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz sierpniem. Zaliczana jest ona ponadto do roślin miododajnych.

Zagorzałek późny jest przedstawicielem roślin trędnikowatych. Zaliczany jest do pasożytów. Wyposażony jest on w specjalne ssawki, co umożliwia mu pobieranie z innych roślin wody wraz z solami mineralnymi. Ponadto roślina ta wykazuje trujące właściwości. W naszym kraju jest ona bardzo rozpowszechniona – przede wszystkim na obszarach nizinnych. Spotkać ją można przede wszystkim na pastwiskach oraz łąkach, gdzie jest traktowana w kategoriach chwastu. Preferuje stanowiska wilgotne. Wysokość jej łodygi mieści się w przedziale pomiędzy dwudziestoma centymetrami a pięćdziesięcioma. Liście są raczej drobne. Odznaczają się one kształtem delikatnie lancetowatym. Kwiatostan z kolei jest jednostronny. Kwiaty posiadają postać kielichów. Owocem tej rośliny jest torebka o podłużnej formie. Czas kwitnienia zagorzałka późnego przypada na okres pomiędzy miesiącami lipcem oraz październikiem. Niekiedy bywa on mylony z zagorzałkiem wiosennym, którego to z kolei można spotkać przede wszystkim pośród łanów zbóż.

Łuskiewnik różowy jest rośliną, której klasyfikacja nie jest jednoznaczna, a mianowicie z tego powodu, że jedne źródła zaliczają ją do rodziny trędnikowatych, natomiast inne – do zarazowatych. W naszym kraju jest to bardzo pospolity gatunek. Łuskiewnik różowy jest pasożytem, który dzięki ssawkom pozbawia korzenie innych roślin wody wraz z solami mineralnymi. Pasożytuje tylko i wyłącznie na drzewach oraz krzewach liściastych ze wskazaniem na olszę, topolę oraz leszczynę. Wyjątek stanowią jedynie Tatry, gdzie roślina ta jest pasożytem przede wszystkim świerków. Charakteryzuje się ona między innymi tym, że większą część miesięcy w ciągu roku przebywa pod ziemią. Pęd na wysokość może liczyć sobie maksymalnie dwadzieścia pięć centymetrów. Odznacza się on kolorem różowym – stąd też taka, a nie inna nazwa tej rośliny. Kwiaty także posiadają różową barwę oraz grzebieniowaty kształt. Łuskiewnik różowy jest byliną. Czas jego kwitnienia z kolei przypada na okres pomiędzy miesiącami marcem oraz majem.