Rośliny

Moczarka kanadyjska – chwast wodny siejący w niej spustoszenie. osnąca w Ameryce Północnej moczarka, nazywana kanadyjską jest bardzo uciążliwą rośliną. Rośnie ona na wodzie i nie ma systemu korzeniowego. Cechuje ją bardzo szybki przyrost. Swobodnie pływająca po tafli wody rozplenia się jak chwast. W pierwszej połowie dziewiętnastego wieku została przywieziona do Europy, do berlińskiego ogrodu botanicznego. Bardzo szybko rozrosła się i cześć jej pędów zostało wyciętych i wyrzuconych. Roślina dostała się do pobliskiej rzeki i w niekontrolowany sposób rozrosła. Później okazało się, że za sprawą tej jednej sadzonki zawędrowała do większości rzek w Europie. Spustoszenie w rzekach i straty w gospodarce rybne wywołała również w polskich rzekach. Dostała się tam z laboratorium, przed pierwszą wojną światową. Popularnie moczarka nazywana jest zarazą wodną. Równie uciążliwy jest wilec wodny. Roślina ta zastosowała inną taktykę. Zaplątuje się w pędy innych roślin, w taki sposób, że nie da się jej oddzielić. Wraz z innymi roślinami tworzy zielone wysepki na wodzie.

Kwiat pontederii gruboogonkowej nazywany popularnie hiacyntem wodnym, kwietnie tylko jeden dzień. Ma jednak interesujący jasnofioletowy lub niebieski kolor. Jeżeli do tego dodamy, że kwiaty te zakwitają na setkach metrów kwadratowych wody i można sobie wyobrazić jak wspaniały kobierzec kwiatów tworzą. Niestety na względach estetycznych kończy się pożyteczność tych roślin. Generalnie są one uznawane za pasożytów. Ogonki liściowe hiacyntów tworzą na swoich łodygach rozdęte beczułki, które są wypełnione tlenem i ułatwiają roślinie utrzymywanie się na wodzie. Rozmnażająca się wegetatywnie roślina bardzo szybko jest w stanie zarosnąć duże powierzchnie wodne. Obliczono, że jedna roślina jest w stanie w ciągu jednego roku zarosną cztery kilometry kwadratowe. Dlatego też traktowana jest jak chwast, który trzeba jak najszybciej wyplenić. Duże, gęste kobierce hiacynta pobierają tlen z wody, przez co woda staje się coraz mniej zasobna w ryby. Rozpleniający się chwast przynosi duże straty w gospodarkach. Na Nilu powstały tak gęste sieci tej rośliny, że można było po niej bezpiecznie przechodzić.

Szybko rozpleniająca się roślina, potrafiąca zarosnąć całe jezioro. Rośnie w krajach tropikalnych w wodach lądowych. Topian posokowatych, bo o nim tutaj mowa, jest rośliną sprawiająca kłopoty. Rozmnaża się wegetatywnie i w bardzo niedługim czasie jest w stanie rozprzestrzenić się na cały obszar zbiornika wodnego. Prowadzi to do tego, ze całe stawy pokryte są dywanem powstałym z tej rośliny. Łopian przypomina swoim wyglądem sałatę, dlatego też popularnie nazywany jest sałatą wodną. Liście są połączone w rozetę i przez to przypominają główkę sałaty. Aby nie zbierała się w roślinie woda jest ona pokryta filcem z drobnymi, ale gęstymi włoskami. Roślina przyczepia się do dna za pomocą swobodnie pływających korzeni, które zwisają swobodnie dzięki komorom wypełnionym powietrzem. Znajdujące się w podwodnej części roślin powietrze jest wykorzystywane przez moskity, które wbijają w korzenie rurki oddechowe. Topina jest roślina uciążliwą ze względu na swe szybkie rozmnażanie się, ale również dzięki niej udało się przeżyć wielu osobom. Podczas głodu nawiedzającego kraje Afryki najubożsi pożywiają się nią traktując jako jarzynę. Jest on bogata w sole mineralne, dlatego po wysuszeniu spala się nią, a popiół jest zbierany. Zawiera on bowiem namiastkę soli.

Bartsja alpejska jest przedstawicielką rodziny zarazowatych. Zaliczana jest do pasożytów. Jest bowiem zaopatrzona w specjalne ssawki, dzięki którym z korzeni sąsiadujących z nią roślin pobiera sole mineralne oraz wodę. Jest to gatunek występujący w wielu pasmach górskich na świecie, w tym także i w naszym kraju. Jej łodyga charakteryzuje się przede wszystkim tym, że jest bardzo mocno owłosiona. Jej wysokość natomiast mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma a dwudziestoma centymetrami. Liście z kolei posiadają jajowaty kształt, a na długość osiągają do dwóch i pół centymetra. Ich kolorem jest brudna zieleń, zaś powierzchnia – podobnie jak i łodyga – jest mocno owłosiona. Kwiaty znajdują się na szczytach łodygi i mają fioletową barwę. Owocem tej rośliny jest torebka, nasiona są uskrzydlone. Bartsja alpejska jest byliną. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz sierpniem. Preferuje stanowiska wilgotne, co do gleb natomiast, nie muszą być one wapiennymi glebami.

Gnidosz dwubarwny przynależy do rodziny zarazowatych. Jest zaliczany do grona pasożytów – innych roślin pozbawia bowiem cennych składników odżywczych. W naturalnych warunkach spotykana jest w wielu miejscach na świecie. Rośnie również w naszym kraju, jednakże tylko i wyłącznie w Tatrach, a mówiąc dokładniej – w Tatrzańskim Parku Narodowym. Jako nasz rodzimy gatunek podlega ochronie, nie mniej jednak jego populacja nie jest póki co zagrożona. Łodyga tej rośliny osiąga wysokość mieszczącą się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwudziestoma. Nie ma na niej zbyt wielu liści. Liście z kolei posiadają kształt lancetowaty oraz kolor zielony o wyraźnie szarawym zabarwieniu. Kwiaty natomiast zebrane są w kłos – jest on dosyć gęsty. Odznaczają się jasnym, żółtym kolorem, widoczna jest na nich również plama w czerwonym kolorze. Gnidosz dwubarwny jest byliną. Czas jego kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz sierpniem. Preferuje stanowiska wilgotne, jest owadopylny.

Kanianka amerykańska to przedstawicielka rodziny kaniankowatych. Ojczyzną tej rośliny są kraje Ameryki Północnej (stąd jej nazwa), w winnych miejscach na świecie – w tym również i u nas – została introdukowana. Nie mniej jednak spotkanie jej w Polsce należy do rzadkości. Zaliczana jest do pasożytów. Owija się wokół innej rośliny i pozbawia ja wody wraz z substancjami odżywczymi. Ułatwiają jej to specjalne ssawki. Łodyga rośliny ma charakter pnący. Na długość osiągnąć ona może nawet i trzy metry. Liście występują tutaj w postaci mocno zminimalizowanej, przy czym dodać trzeba, iż nie są zielone. Kwiaty natomiast zbierają się w pęczki o kulistym kształcie. W takim pęczku jest ich od ośmiu do maksymalnie dwunastu. Czas kwitnienia kanianki amerykańskiej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz sierpniem. W Ameryce Północnej cieszy się ona niechlubną opinią chwastu i jest bardzo usilnie tępiona. Rośliny, na których przeważnie pasożytuje to astry, wierzby, a także nadrzeczne zarośla.