Leniec alpejski to przedstawiciel rodziny sandałowcowatych. Zaliczany jest do pasożytów. Posiada specjalne ssawki, dzięki którym pozbawia innych roślin wody oraz soli mineralnych. W naturalnych warunkach występuje w Europie oraz na Kaukazie – i tylko w górach (co zresztą sugeruje sama jego nazwa). Czerwona lista roślin i grzybów Polski sklasyfikowała go jako gatunek zagrożony wyginięciem – i to w krytycznym stopniu. Nie tylko zresztą w Polsce jest to rzadka roślina. Jej łodyga osiąga na długość przeciętnie do trzydziestu centymetrów maksymalnie. Liście występują na niej w bardzo niewielkich ilościach. Ma ona poza tym lekko krzaczasty kształt. W górnej jej części pojawiają się kwiaty. Zebrane są one w grona. Mają biały kolor z bardzo wyraźnym, delikatnie zielonym odcieniem. Leniec alpejski jest byliną. Czas jego kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami majem oraz lipcem. Jeżeli natomiast chodzi o jego siedlisko, jest spotykany na rozmaitych partiach górskich – aż po alpejskie piętro.

Pszeniec gajowy przynależy do rodziny zarazowatych. Zaliczany jest do pasożytów. Dzięki specjalnym przyssawkom pozbawia inne rośliny wody wraz z solami mineralnymi. Oprócz tego jest również trującą rośliną. W naszym kraju jest gatunkiem dość rozpowszechnionym – szczególnie na ternach nizinnych, a ponadto również w niskich górach. Charakteryzuje się sporą zmiennością morfologiczną. Tylko w naszym kraju wyszczególnić można kilka jego podgatunków. Jeżeli natomiast chodzi o biotop, to występuje w zaroślach oraz liściastych lasach. Jego łodyga osiąga na długość przeciętnie od piętnastu centymetrów do nawet siedemdziesięciu. Liście z kolei odznaczają się jajowatym kształtem. Kwiaty zbierają się w grono, przy czym jest ono dosyć luźne. Czas kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami lipcem oraz wrześniem. Pszeniec gajowy jest owadopylną rośliną, jednakże zapylić ją są w stanie tylko te owady, które posiadają długie aparaty gębowe. Owocem rośliny jest torebka posiadająca kształt jajowaty.

Sandałowiec to bodajże najbardziej znany przedstawiciel rodziny sandałowcowatych. Zaliczany jest do roślin pasożytniczych, a pasożytuje na korzeniach sąsiadujących z nim innych roślin, pozbawiając jej tym samym wody zasobnej w sole mineralne. Jest on wiecznie zielonym krzewem albo drzewem. W jego obrębie wyszczególnić można w chwili obecnej osiemnaście gatunków. W naturalnych warunkach spotkać go można na wyspach położonych na Oceanie Spokojnym, a także w niektórych regionach Australii oraz w Azji. W naszym kraju roślina ta nie występuje. Sandałowiec słynie przede wszystkim z tego, że uzyskane z niego drewno charakteryzuje się bardzo specyficznym, przyjemnym, wyrazistym aromatem. Z rośliny tej właśnie pozyskiwany jest olejek sandałowy, który z kolei znajduje zastosowanie między innymi w aromaterapii oraz przemyśle kosmetycznym. Kwiaty tej rośliny zebrane są w wiechy, które są raczej drobne, a zwisają albo ze szczytów łodygi, albo też po jej bokach. Liście z kolei są w dotyku skórzaste.

Szelężnik większy jest przedstawicielem rodziny zarazowatych. Jest pasożytem zaopatrzonym w specjalne ssawki, dzięki którym pozbawia innych roślin wody wraz z solami mineralnym. W wynika to z faktu, iż korzenie tej rośliny nie są zbyt bardzo rozwinięte, moożna o nich wręcz powiedzieć, że są słabe. Ponadto jest również rośliną trującą – tak dla ludzi, jak i dla zwierząt. W warunkach naturalnych występuje ona w bardzo wielu miejscach na kontynentach azjatyckim oraz europejskim. Spotkać ją można także i w naszym kraju – jest u nas bardzo pospolita i rozpowszechniona. Jej łodyga osiąga przeciętnie wysokość mieszczącą się w granicach pomiędzy dwudziestoma centymetrami a osiemdziesięcioma. Zazwyczaj nie jest rozgałęziona, a jeżeli już, to tylko w części górnej – a i to nieznacznie. W niektórych miejscach jest wybarwiona na czarno. Liście mają delikatnie jajowaty kształt, przy czym ich zakończenia są ostre. Kwiaty zbierają się w kłosy. Czas kwitnienia przypada na okres pomiędzy majem oraz lipcem.

Ciemiężyca biała to roślina należąca do rośliny melantkowatych. Jest to roślina występująca w bardzo wielu miejscach na całym świecie, w tym także na praktycznie całym kontynencie europejskim. Rośnie również w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie – spotkanie je bowiem u nas należy do rzadkości. Zaliczana jest do roślin bardzo mocno trujących – takie właściwości posiadają wszystkie jej elementy. Dla przykładu człowiekowi po spożyciu ponad kilograma jej korzeni grozi śmierć. Pomimo tego, znajduje zastosowanie w zielarstwie oraz lecznictwie, używa się jej dla przykładu do produkcji preparatów wykorzystywanych w weterynarii. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, ciemiężyca biała osiąga wysokość wynoszącą nawet do półtora metra. Jej łodyga charakteryzuje się tym, że jest dość gruba, a ponadto owłosiona. Kwiaty są natomiast bardzo jasne oraz posiadają delikatnie zielonkawy odcień. Ciemiężyca biała jest byliną. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a sierpniem.

Cyklamen purpurowy jest przedstawicielem rodziny pierwiosnkowatych. Określany jest również mianem cyklamenu europejskiego. Ojczyzną tej rośliny są okolice Morza Śródziemnego. W naszym kraju spotkanie jej w stanie dzikim to niebywała rzadkość, jest u nas natomiast dość popularną rośliną ozdobną. Dodać jeszcze w tym miejscu trzeba, iż egzemplarze rosnące dziko podlegają ścisłej ochronie. Polska Czerwona Księga Roślin zakwalifikowała bowiem ten gatunek jako zagrożony wyginięciem w stopniu krytycznym. Jest to roślina o trujących właściwościach. Jej łodyga osiąga na wysokość maksymalnie do piętnastu centymetrów. Liście odznaczają się dość intensywnym zielonym kolorem, zaś ich kształt przywodzi na myśl serce. Cyklamen purpurowy preferuje stanowiska zacienione. Rośnie tylko i wyłącznie na wapiennych glebach, koniecznie muszą one być przepuszczalne. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami lipcem oraz wrześniem. Zimą potrzebuje zabezpieczenia przed wilgocią, gdyż inaczej ginie.

Rodzina liliowatych zaliczana jest do roślin jednoliściennych. Wszyscy przedstawiciele tej rodziny w warunkach naturalnych występują tylko i wyłącznie na półkuli północnej. Tym, co między innymi wyróżnia je spośród wielu innych roślin jest fakt posiadania tak zwanej cebuli właściwej. Starsze systematyki do rodziny liliowatych klasyfikowały również niektóre rośliny drzewiaste oraz kłączowe. Jeżeli chodzi o ich występowanie, to mogą rosnąć zarówno jako pojedyncze egzemplarze, jak i w grupach. Kwiaty wszystkich liliowatych są owadopylne. Niektóre – aby przywabić owady – wydzielają eteryczne olejki. Różnią się od siebie także i rozmiarami – niektóre spośród nich mogą być naprawdę bardzo duże – i te właśnie gatunki są najbardziej cenione z ogrodniczego punktu widzenia. Owocami tych roślin mogą być albo jagody, albo torebki. Reprezentantów tej rodziny spotkać można w bardzo urozmaiconych biotopach, aczkolwiek z reguły preferują oni raczej nasłonecznione stanowiska oraz o niezbyt dużej wilgotności.

Lilia bulwkowata jest jedną z przedstawicielek rodziny liliowatych. W naszym kraju w naturalnych warunkach spotkanie tej rośliny zaliczane jest do rzadkości, w związku z czym figuruje na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski, gdzie zakwalifikowana została jako gatunek rzadki i zagrożony wyginięciem. Warto przy tej okazji nadmienić, iż rozmaite jej odmiany są bardzo chętnie hodowane w ogrodach. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, to posiada ona tylko jedną łodygę, która charakteryzuje się tym, że jest bardzo gruba oraz masywna. Jeśli warunki są sprzyjające, może osiągnąć wysokość sięgającą nawet i metra, jednakże zazwyczaj jej wysokość oscyluje w granicach pięćdziesięciu centymetrów. Kwiaty tej rośliny są spore i odznaczają się pomarańczowym kolorem. Średnica każdego spośród nich wynieść może nawet do dziesięciu centymetrów. Lilia bulwkowata wytwarza również cebulki, natomiast jej owoc posiada postać torebki. Kwitnienie tej rośliny przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a lipcem.

Kanianka koniczynowa przynależy do rodziny kaniankowatych. Generalnie rzecz biorąc, jej ojczyzną jest Europa Zachodnia. Spotkać ją jednakże można także i w Europie Środowej, gdzie trafiła na przełomie stuleci dziewiętnastego oraz dwudziestego. Zadomowiła się także i w naszym kraju. Zaliczana jest do grona trujących roślin. Najbardziej szkodliwa jest z punktu widzenia rolników – na uprawach traktuje się ją niczym zwykły chwast, albowiem wpływa na obniżenie jakości tychże upraw. Co więcej, może także sprawić, że je całkowicie zniszczy. Walką z nią do najłatwiejszych nie należy, aczkolwiek jest możliwa oraz – co najważniejsze – skuteczna. Łodyga tej rośliny osiąga przeciętną wysokość około metra. Jest ona dość mocno rozgałęziona, ponadto charakteryzuje się również tym, że nie ma na niej liści. Kwiaty zbierają się tutaj w pęczki. Czas kwitnienia kanianki koniczynowej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz wrześniem. Wyposażona jest w specjalne ssawki. Jest ona bowiem pasożytem.

Konwalia majowa to przedstawicielka rodziny myszopłochowatych, chociaż jeszcze do niedawna klasyfikowana była do rodziny konwaliowatych. Jest to gatunek występujący w naszym kraju i chociaż znajduje się pod ochroną, i tak jest zrywana. Ponadto często hoduje się ją również w ogrodach. Zaliczana jest do grona roślin trujących – takimi właściwościami odznaczają się jej liście. Ogólnie rzecz biorąc, jest często spotykana w bardzo wielu miejscach na ziemskim globie. Łodyga osiąga przeciętnie wysokość mieszczącą się w przedziale pomiędzy dwudziestoma centymetrami a trzydziestoma – jest z tym różnie, w zależności od odmiany. Liście są większe aniżeli łodygi. Kwiaty mają kształt małych, charakterystycznych dzwoneczków, a są koloru białego. Odznaczają się również tym, że wydzielają piękny aromat. Z tego też powodu wyciągi z nich bardzo często wykorzystywane są w przemyśle kosmetycznym. Owocami konwalii majowej są jagody, jednakże nie pojawiają się one zbyt często. Mają średnicę do dwunastu milimetrów.