Arbuz zwyczajny to kolejna z bardzo dobrze znanych roślin owocowych. Jest on przedstawicielem rodziny dyniowatych. Jego ojczyzną jest kontynent afrykański, jednakże jest uprawiany w bardzo wielu innych miejscach na świecie, w tym także i w naszym kraju. Łodyga tej rośliny ma charakter płożący się. Na długość osiąga przeciętnie około dwóch metrów. Niektóre odmiany posiadają jednak wiele bocznych pędów. Liście arbuza zwyczajnego do małych nie należą. Odznaczają się kolorem ciemnej zieleni. Jeżeli natomiast chodzi o kwiaty tej rośliny, to charakteryzują się one przede wszystkim tym, że spośród kwiatów wszystkich uprawianych roślin dyniowatych te akurat są najmniejsze. Mają kolor żółty, czasami o zielonkawym zabarwieniu. Owoce posiadają bardzo słodki i przyjemny, a także orzeźwiający w smaku miąższ – zazwyczaj jest on czerwony, chociaż może mieć także i inny kolor, dla przykładu żółty albo pomarańczowy. Znajduje się w nim bardzo dużo nasion. Arbuz zwyczajny jest zaliczany do roślin jednorocznych.

Czereśnia to jeszcze jedna z bardzo dobrze wszystkim znanych roślin owocowych. Określana jest ona również trześni oraz ptasiej wiśni. Jest przedstawicielką rodziny różowatych. W stanie dzikim występuje ona w środkowej części kontynentu azjatyckiego, a także środkowej oraz południowej części Europy. W naszym kraju jest to gatunek bardzo rozpowszechniony – najczęściej hodowany jest w owocowych sadach. Czereśnia jest drzewem. Na wysokość osiąga przeciętnie od dwudziestu metrów do dwudziestu pięciu. Jej pień jest długi oraz strzelisty. Jeżeli natomiast jest to okaz rosnący pojedynczo, jego pień jest krótki. Kora jest brązowa z charakterystycznym, lekko czerwonawym odcieniem. Czas kwitnienia czereśni przypada na okres pomiędzy miesiącami kwietniem oraz majem. Kwiaty zbierają się w szypułki i posiadają biały kolor. Owoce mają zazwyczaj czerwony kolor, chociaż u niektórych odmian może być on żółty bądź prawie że czarny. Są bardzo smaczne. Znanych jest wiele odmian tego drzewa, w tym także ozdobne.

Granatowiec właściwy to jeszcze jeden reprezentant roślin owocowych. Należy on do rodziny krwawnicowatych. W naturalnych warunkach występuje on w krajach Bliskiego Wschodu oraz w kaukaskich, a także na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Jeżeli chodzi o rośliny hodowane na Bliskim Wschodzie, to granatowiec właściwy zaliczany jest do tych najstarszych pod tym względem. Ciekawostką może być w tym miejscu informacja, że najstarsze udokumentowane informacje na temat uprawiania tej rośliny pochodzą sprzed niemalże trzech tysięcy lat przed naszą erą z Sumeru. Granatowiec właściwy może być drzewem albo krzewem. Jego wysokość mieści się w granicach pomiędzy trzema metrami a pięcioma. Jego owocami są jagody. Na pierwszy rzut oka mogą przypinać jabłka. Charakteryzują się tym, że w środku znajduje się mnóstwo nasion koloru czerwonego – i to one właśnie są jadalne. Owoc wystarczy przekroić, a nasiona wydobywać za pomocą małej łyżki. Jeżeli owoc jest dojrzały, są bardzo słodkie, inaczej mogą być one kwaśne.

Bluszcz pospolity to przedstawiciel rodziny araliowatych. Jest to roślina zaliczana do trujących. Takowymi właściwościami wykazują się wszystkie jej części, a w szczególności owoce. Największe zagrożenie bluszcz ten stanowi dla dzieci, w mniejszym stopniu dla osób dorosłych. Jest to gatunek spotykany prawie że na całym terytorium kontynentu europejskiego – występuje także i w naszym kraju. Jest powszechny. Łodyga tej rośliny osiąga na wysokość przeciętnie około dwudziestu centymetrów, chociaż niekiedy może to być i trzydzieści centymetrów, to jednak zdecydowanie rzadziej. Łodyga się rozgałęzia – to w bardzo silny sposób. Generalnie rzecz biorąc, bluszcz pospolity traktowany jest w kategoriach ozdobnej rośliny, nie mniej jednak ma tendencje do dziczenia – w związku z tym trzeba bardzo o nią dbać. Istnieje wiele podgatunków tej rośliny, jednakże ich ilość jest trudna jednoznacznie do oszacowania – wynika to z faktu, że poszczególne źródła podają co innego oraz że jest kilka klasyfikacji.

Bylica piołun to jedna z trujących roślin. Jest ona przedstawicielką rodziny astrowatych. Najbardziej rozpowszechniona jest ona na północnej półkuli. Rośnie także i w naszym kraju, gdzie w języku potocznym ma kilka nazw takich jak między innymi piołun oraz absynt (ta ostatnia stąd, że roślina ta wykorzystywana jest do produkcji mocnego alkoholu o nazwie tej samej). Jest byliną. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami lipcem oraz wrześniem. Jej kwiaty zaliczane są do wiatropylnych. Preferuje stanowiska o wysokim stopniu nasłonecznienia, a przy okazji suche. Pomimo trujących właściwości, znajduje zastosowanie nie tylko w przemyśle alkoholowym, ale również w leczniczym. Gdzieniegdzie używa się jej również w charakterze przyprawy. Znana jest ludziom już od czasów starożytnych. Charakteryzuje się bardzo intensywnym aromatem oraz gorzkim smakiem. W niektórych krajach znajduje zastosowanie jako roślina przyprawowa, dla przykładu w Stanach Zjednoczonych, w Niemczech oraz w Brazylii.

Daktylowiec właściwy to kolejna z bardzo znanych roślin owocowych. Jest to przedstawiciel rodziny arekowatych. Bardzo często określany jest mianem daktyla albo palmy daktylowej – jest to jak najbardziej niewłaściwe nazewnictwo. Rośliny tej nie spotyka się w stanie dzikim. Jest ona rośliną uprawną, a hoduje się ją w takich miejscach jak południe Stanów Zjednoczonych, północna część kontynentu afrykańskiego oraz południowo-zachodnia część Azji. Jest to drzewo. Jego pień osiąga zazwyczaj wysokość wynoszącą około dwudziestu metrów, nie mniej jednak bywa, że dorasta i do trzydziestu pięciu. Liście ułożone są w bardzo charakterystyczny pióropusz. Długość jednego liścia osiągać może nawet i sześć metrów. Owocami tego drzewa są jagody, które w języku potocznym określane są jako daktyle. Są bardzo słodkie w smaku. Jedno drzewo jest w stanie owocować przez niemalże osiemdziesiąt lat, zaś przez ten czas wydaje prawie trzysta kilogramów owoców. Owoce mogą być zróżnicowane, jeżeli chodzi o twardość.

Figowiec pospolity to roślina owocowa znana wszystkim bardzo dobrze. Jest ona przedstawicielką rodziny morwowatych. Określana jest również mianem drzewa figowego, fig pospolitej oraz figi karyjskiej. Skąd dokładnie ta roślina pochodzi, tego na sto procent nie wiadomo, aczkolwiek najprawdopodobniej z Azji Mniejszej bądź ze środkowo-zachodniej części kontynentu azjatyckiego. Jest to drzewo osiągające na wysokość przeciętnie około piętnastu metrów, nie jest zatem duże. Jeżeli chodzi o owoce, to z biologicznego punktu widzenia są one owocostanami orzeszkowymi. W języku potocznym nazywa się je po prostu figami. Odznaczają się delikatnie gruszkowatym kształtem oraz brązowym kolorem. W smaku są bardzo słodkie. Zazwyczaj spotyka się je w sklepach w wersji suszonej, aczkolwiek dojrzałe owoce znakomicie nadają się do jedzenia także i na surowo – są wówczas delikatniejsze w smaku. Aktualnie uprawiane odmiany tej rośliny dzieli się na dwie grupy, a mianowicie na figowce smyrnieńskie oraz dalmatyńskie.

Złoć żółta to jedna z wielu przedstawicielek rodziny liliowatych. Jest to roślina bardzo pospolicie występująca na kontynencie europejskim, a zwłaszcza w jego środkowej części. W naszym kraju także jest rozpowszechniona, zwłaszcza na obszarach nizinnych. Wysokość łodygi tej rośliny plasuje się przeciętnie w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a trzydziestoma. Łodyga jest pojedyncza, nie rozgałęzia się. Pęd roślinny ma to do siebie, że kiedy przekwitnie, zanika w bardzo błyskawicznym tempie. Złoć żółta zaliczana jest do grupy polskich roślin wiosennych. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami marcem oraz czerwcem. Liczba kwiatów w kwiatostanie waha się od trzech do maksymalnie siedmiu. Charakteryzują się one żółtym kolorem, natomiast od strony wewnętrznej są one zielone. Zamykają się w porze nocnej, a także podczas deszczu. Jest to roślina, która preferuje gleby bogate w odżywcze składniki – zaliczana jest do tak zwanych azotolubnych. Jej owocem jest torebka.

Lilijka alpejska to także reprezentantka rodziny liliowatych. Spotkać ją w naturalnych warunkach można w niektórych regionach kontynentu europejskiego oraz azjatyckiego, a także w krajach Ameryki Północnej. W naszym kraju natomiast występuje ona tylko i wyłącznie w Tatrach, a i to nie wszędzie. Przeciętna wysokość łodygi tej rośliny mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwunastoma. Łodyga nie jest zbyt bardzo bogata, jeśli chodzi o liście, albowiem wyrastają na niej tylko dwa. Na jej szczycie natomiast znajdują się kwiaty – może być ich albo jeden, albo dwa. Maksymalna długość, jaką osiąga każdy z nich wynosi około piętnastu milimetrów. Czas kwitnienia lilijki alpejskiej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a lipcem. Jeżeli zaś chodzi o podłoże preferowane przez tę roślinę, to może być ono tylko i wyłącznie granitowe. Naturalnym siedliskiem tej lilijki są wysokogórskie murawy. Jest to geofit – czyli roślina ziemnopączkowa. Lilijka alpejska jest ponadto byliną.

Szachownica kostkowata to również reprezentantka rodziny liliowatych. W naturalnym środowisku spotkać ją można przede wszystkim w zachodniej części kontynentu europejskiego. W naszym kraju należy do wyjątkowych rzadkości, objęta jest ścisłą ochroną i zaliczana do gatunków krytycznie zagrożonych wyginięciem. Ponadto szachownicę kostkowatą spotkać można często w ogrodach w charakterze ozdobnej rośliny. Jej przeciętna wysokość mieści się w przedziale pomiędzy piętnastoma a czterdziestoma centymetrami – wszystko zależy od tego, jak bardzo sprzyjające ma warunki. Jej kwiaty mają postać dzwonkowatą i charakteryzują się pięknym, brązowopurpurowym kolorem. Jeżeli chodzi o tereny, na jakich roślina ta lubi najbardziej rosnąć, wymienić można między innymi bagna, torfowiska oraz bardzo wilgotne łąki. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami kwietniem oraz majem. Cebule tej rośliny mają kształt kuli, a wielkością przypominają laskowe orzechy. Pamiętać należy, że to roślina trująca.

Lilia złotogłów to kolejna przedstawicielka rodziny liliowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w niektórych częściach kontynentu europejskiego oraz azjatyckiego. W naszym kraju natomiast jest rzadkością, w związku z czym podlega ścisłej ochronie gatunkowej. Na zniszczenie jej populacji ogromny wpływ miał bowiem jej wygląd – roślina ta charakteryzuje się bardzo pięknymi kwiatami. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, lilia ta posiada sztywną łodygę, która się nie rozgałęzia. Jej wysokość mieści się w przedziale pomiędzy czterdziestoma centymetrami a stu pięćdziesięcioma. Niekiedy jest nakrapiana plamkami w kolorze purpurowym. Kwiatostan przybiera postać grona o bardzo luźnym charakterze. Owocem tej rośliny jest torebka. Znane są jej odmiany ozdobne, uzyskane w sztucznych hodowlach – jest ona bowiem bardzo dekoracyjną rośliną. Jako ciekawostkę nadmienić można w tym miejscu, iż kiedyś cebulki tej lilii traktowane były niczym kulinarny rarytas. Zjadano je wtedy pod różnymi postaciami.

Szachownica cesarska to bardzo okazała przedstawicielka rodziny liliowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w południowej części kontynentu azjatyckiego. W naszym kraju w stanie dzikim nie występuje, jest jednakże bardzo chętnie uprawiana jako ozdobna roślina. Jej łodyga charakteryzuje się tym, że jest bardzo gruba oraz masywna, a na wysokość osiąga przeciętnie około metra. Znajduje się na niej bardzo dużo liści. Jej kwiaty maja bardzo charakterystyczny dzwonkowaty kształt i są zwisające. Okres jej kwitnienia przypada na przełom takich miesięcy jak kwiecień oraz maj. W ogrodach jest chętnie hodowana nie tylko ze względu na swoje niezaprzeczalne walory estetyczne, ale także i to, ze wydziela bardzo specyficzną woń, która odstrasza myszy oraz nornice. Pamiętać również należy o tym, że szachownica cesarska zaliczana jest do roślin trujących. W dawanych czasach była ona wykorzystywana w charakterze rośliny leczniczej. Na kontynencie europejskim hoduje się ją od szesnastego stulecia.