Rośliny

Złoć żółta to jedna z wielu przedstawicielek rodziny liliowatych. Jest to roślina bardzo pospolicie występująca na kontynencie europejskim, a zwłaszcza w jego środkowej części. W naszym kraju także jest rozpowszechniona, zwłaszcza na obszarach nizinnych. Wysokość łodygi tej rośliny plasuje się przeciętnie w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a trzydziestoma. Łodyga jest pojedyncza, nie rozgałęzia się. Pęd roślinny ma to do siebie, że kiedy przekwitnie, zanika w bardzo błyskawicznym tempie. Złoć żółta zaliczana jest do grupy polskich roślin wiosennych. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami marcem oraz czerwcem. Liczba kwiatów w kwiatostanie waha się od trzech do maksymalnie siedmiu. Charakteryzują się one żółtym kolorem, natomiast od strony wewnętrznej są one zielone. Zamykają się w porze nocnej, a także podczas deszczu. Jest to roślina, która preferuje gleby bogate w odżywcze składniki – zaliczana jest do tak zwanych azotolubnych. Jej owocem jest torebka.

Lilijka alpejska to także reprezentantka rodziny liliowatych. Spotkać ją w naturalnych warunkach można w niektórych regionach kontynentu europejskiego oraz azjatyckiego, a także w krajach Ameryki Północnej. W naszym kraju natomiast występuje ona tylko i wyłącznie w Tatrach, a i to nie wszędzie. Przeciętna wysokość łodygi tej rośliny mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwunastoma. Łodyga nie jest zbyt bardzo bogata, jeśli chodzi o liście, albowiem wyrastają na niej tylko dwa. Na jej szczycie natomiast znajdują się kwiaty – może być ich albo jeden, albo dwa. Maksymalna długość, jaką osiąga każdy z nich wynosi około piętnastu milimetrów. Czas kwitnienia lilijki alpejskiej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a lipcem. Jeżeli zaś chodzi o podłoże preferowane przez tę roślinę, to może być ono tylko i wyłącznie granitowe. Naturalnym siedliskiem tej lilijki są wysokogórskie murawy. Jest to geofit – czyli roślina ziemnopączkowa. Lilijka alpejska jest ponadto byliną.

Szachownica kostkowata to również reprezentantka rodziny liliowatych. W naturalnym środowisku spotkać ją można przede wszystkim w zachodniej części kontynentu europejskiego. W naszym kraju należy do wyjątkowych rzadkości, objęta jest ścisłą ochroną i zaliczana do gatunków krytycznie zagrożonych wyginięciem. Ponadto szachownicę kostkowatą spotkać można często w ogrodach w charakterze ozdobnej rośliny. Jej przeciętna wysokość mieści się w przedziale pomiędzy piętnastoma a czterdziestoma centymetrami – wszystko zależy od tego, jak bardzo sprzyjające ma warunki. Jej kwiaty mają postać dzwonkowatą i charakteryzują się pięknym, brązowopurpurowym kolorem. Jeżeli chodzi o tereny, na jakich roślina ta lubi najbardziej rosnąć, wymienić można między innymi bagna, torfowiska oraz bardzo wilgotne łąki. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami kwietniem oraz majem. Cebule tej rośliny mają kształt kuli, a wielkością przypominają laskowe orzechy. Pamiętać należy, że to roślina trująca.

Lilia złotogłów to kolejna przedstawicielka rodziny liliowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w niektórych częściach kontynentu europejskiego oraz azjatyckiego. W naszym kraju natomiast jest rzadkością, w związku z czym podlega ścisłej ochronie gatunkowej. Na zniszczenie jej populacji ogromny wpływ miał bowiem jej wygląd – roślina ta charakteryzuje się bardzo pięknymi kwiatami. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, lilia ta posiada sztywną łodygę, która się nie rozgałęzia. Jej wysokość mieści się w przedziale pomiędzy czterdziestoma centymetrami a stu pięćdziesięcioma. Niekiedy jest nakrapiana plamkami w kolorze purpurowym. Kwiatostan przybiera postać grona o bardzo luźnym charakterze. Owocem tej rośliny jest torebka. Znane są jej odmiany ozdobne, uzyskane w sztucznych hodowlach – jest ona bowiem bardzo dekoracyjną rośliną. Jako ciekawostkę nadmienić można w tym miejscu, iż kiedyś cebulki tej lilii traktowane były niczym kulinarny rarytas. Zjadano je wtedy pod różnymi postaciami.

Szachownica cesarska to bardzo okazała przedstawicielka rodziny liliowatych. W warunkach naturalnych spotkać ją można w południowej części kontynentu azjatyckiego. W naszym kraju w stanie dzikim nie występuje, jest jednakże bardzo chętnie uprawiana jako ozdobna roślina. Jej łodyga charakteryzuje się tym, że jest bardzo gruba oraz masywna, a na wysokość osiąga przeciętnie około metra. Znajduje się na niej bardzo dużo liści. Jej kwiaty maja bardzo charakterystyczny dzwonkowaty kształt i są zwisające. Okres jej kwitnienia przypada na przełom takich miesięcy jak kwiecień oraz maj. W ogrodach jest chętnie hodowana nie tylko ze względu na swoje niezaprzeczalne walory estetyczne, ale także i to, ze wydziela bardzo specyficzną woń, która odstrasza myszy oraz nornice. Pamiętać również należy o tym, że szachownica cesarska zaliczana jest do roślin trujących. W dawanych czasach była ona wykorzystywana w charakterze rośliny leczniczej. Na kontynencie europejskim hoduje się ją od szesnastego stulecia.

Leniec alpejski to przedstawiciel rodziny sandałowcowatych. Zaliczany jest do pasożytów. Posiada specjalne ssawki, dzięki którym pozbawia innych roślin wody oraz soli mineralnych. W naturalnych warunkach występuje w Europie oraz na Kaukazie – i tylko w górach (co zresztą sugeruje sama jego nazwa). Czerwona lista roślin i grzybów Polski sklasyfikowała go jako gatunek zagrożony wyginięciem – i to w krytycznym stopniu. Nie tylko zresztą w Polsce jest to rzadka roślina. Jej łodyga osiąga na długość przeciętnie do trzydziestu centymetrów maksymalnie. Liście występują na niej w bardzo niewielkich ilościach. Ma ona poza tym lekko krzaczasty kształt. W górnej jej części pojawiają się kwiaty. Zebrane są one w grona. Mają biały kolor z bardzo wyraźnym, delikatnie zielonym odcieniem. Leniec alpejski jest byliną. Czas jego kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami majem oraz lipcem. Jeżeli natomiast chodzi o jego siedlisko, jest spotykany na rozmaitych partiach górskich – aż po alpejskie piętro.

Pszeniec gajowy przynależy do rodziny zarazowatych. Zaliczany jest do pasożytów. Dzięki specjalnym przyssawkom pozbawia inne rośliny wody wraz z solami mineralnymi. Oprócz tego jest również trującą rośliną. W naszym kraju jest gatunkiem dość rozpowszechnionym – szczególnie na ternach nizinnych, a ponadto również w niskich górach. Charakteryzuje się sporą zmiennością morfologiczną. Tylko w naszym kraju wyszczególnić można kilka jego podgatunków. Jeżeli natomiast chodzi o biotop, to występuje w zaroślach oraz liściastych lasach. Jego łodyga osiąga na długość przeciętnie od piętnastu centymetrów do nawet siedemdziesięciu. Liście z kolei odznaczają się jajowatym kształtem. Kwiaty zbierają się w grono, przy czym jest ono dosyć luźne. Czas kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami lipcem oraz wrześniem. Pszeniec gajowy jest owadopylną rośliną, jednakże zapylić ją są w stanie tylko te owady, które posiadają długie aparaty gębowe. Owocem rośliny jest torebka posiadająca kształt jajowaty.

Sandałowiec to bodajże najbardziej znany przedstawiciel rodziny sandałowcowatych. Zaliczany jest do roślin pasożytniczych, a pasożytuje na korzeniach sąsiadujących z nim innych roślin, pozbawiając jej tym samym wody zasobnej w sole mineralne. Jest on wiecznie zielonym krzewem albo drzewem. W jego obrębie wyszczególnić można w chwili obecnej osiemnaście gatunków. W naturalnych warunkach spotkać go można na wyspach położonych na Oceanie Spokojnym, a także w niektórych regionach Australii oraz w Azji. W naszym kraju roślina ta nie występuje. Sandałowiec słynie przede wszystkim z tego, że uzyskane z niego drewno charakteryzuje się bardzo specyficznym, przyjemnym, wyrazistym aromatem. Z rośliny tej właśnie pozyskiwany jest olejek sandałowy, który z kolei znajduje zastosowanie między innymi w aromaterapii oraz przemyśle kosmetycznym. Kwiaty tej rośliny zebrane są w wiechy, które są raczej drobne, a zwisają albo ze szczytów łodygi, albo też po jej bokach. Liście z kolei są w dotyku skórzaste.

Szelężnik większy jest przedstawicielem rodziny zarazowatych. Jest pasożytem zaopatrzonym w specjalne ssawki, dzięki którym pozbawia innych roślin wody wraz z solami mineralnym. W wynika to z faktu, iż korzenie tej rośliny nie są zbyt bardzo rozwinięte, moożna o nich wręcz powiedzieć, że są słabe. Ponadto jest również rośliną trującą – tak dla ludzi, jak i dla zwierząt. W warunkach naturalnych występuje ona w bardzo wielu miejscach na kontynentach azjatyckim oraz europejskim. Spotkać ją można także i w naszym kraju – jest u nas bardzo pospolita i rozpowszechniona. Jej łodyga osiąga przeciętnie wysokość mieszczącą się w granicach pomiędzy dwudziestoma centymetrami a osiemdziesięcioma. Zazwyczaj nie jest rozgałęziona, a jeżeli już, to tylko w części górnej – a i to nieznacznie. W niektórych miejscach jest wybarwiona na czarno. Liście mają delikatnie jajowaty kształt, przy czym ich zakończenia są ostre. Kwiaty zbierają się w kłosy. Czas kwitnienia przypada na okres pomiędzy majem oraz lipcem.

Ciemiężyca biała to roślina należąca do rośliny melantkowatych. Jest to roślina występująca w bardzo wielu miejscach na całym świecie, w tym także na praktycznie całym kontynencie europejskim. Rośnie również w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie – spotkanie je bowiem u nas należy do rzadkości. Zaliczana jest do roślin bardzo mocno trujących – takie właściwości posiadają wszystkie jej elementy. Dla przykładu człowiekowi po spożyciu ponad kilograma jej korzeni grozi śmierć. Pomimo tego, znajduje zastosowanie w zielarstwie oraz lecznictwie, używa się jej dla przykładu do produkcji preparatów wykorzystywanych w weterynarii. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, ciemiężyca biała osiąga wysokość wynoszącą nawet do półtora metra. Jej łodyga charakteryzuje się tym, że jest dość gruba, a ponadto owłosiona. Kwiaty są natomiast bardzo jasne oraz posiadają delikatnie zielonkawy odcień. Ciemiężyca biała jest byliną. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem a sierpniem.

Cyklamen purpurowy jest przedstawicielem rodziny pierwiosnkowatych. Określany jest również mianem cyklamenu europejskiego. Ojczyzną tej rośliny są okolice Morza Śródziemnego. W naszym kraju spotkanie jej w stanie dzikim to niebywała rzadkość, jest u nas natomiast dość popularną rośliną ozdobną. Dodać jeszcze w tym miejscu trzeba, iż egzemplarze rosnące dziko podlegają ścisłej ochronie. Polska Czerwona Księga Roślin zakwalifikowała bowiem ten gatunek jako zagrożony wyginięciem w stopniu krytycznym. Jest to roślina o trujących właściwościach. Jej łodyga osiąga na wysokość maksymalnie do piętnastu centymetrów. Liście odznaczają się dość intensywnym zielonym kolorem, zaś ich kształt przywodzi na myśl serce. Cyklamen purpurowy preferuje stanowiska zacienione. Rośnie tylko i wyłącznie na wapiennych glebach, koniecznie muszą one być przepuszczalne. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami lipcem oraz wrześniem. Zimą potrzebuje zabezpieczenia przed wilgocią, gdyż inaczej ginie.