Rośliny

Rośliny w domu mogą praktycznie stać w każdym pokoju z tym ze w sypialni powinno być ich bardzo mało. Jeśli nasze mieszkanie jest stosunkowo ciemne można w nim uprawiać na przykład arakuję, bluszcz, cisus, monsterę i paprocie. Światłolubnymi roślinami są agawa, aloes, ananas, mimoza, róża, kamelia, fikus. W przypadku gdy nasze pokoje mają wystawę południową można tam na parapetach ustawić kaktusy, cytrusy i palmy. Na pewno nie każdemu uda się wyhodować okazałe kwiaty. Do kwiatów trzeba mieć rękę i czas na ich pielęgnację. Trzeba się znać na tym w jakim miejscu danemu okazowi będzie najlepiej. Jak często podlewać i nawozić. Jedne kwiaty doskonale poradzą sobie postawione na słonecznym parapecie inne natomiast będą wymagały cienia. Kwiaty mają upiększać mieszkanie i cieszyć oko właściciela więc warto o nie zadbać, poczytać o nich w książkach, popytać u znajomych, przeglądnąć Internet a one za odpowiednią opiekę odwdzięczą się kwiatami o pieknym zapachu i swym dorodnym wyglądem. Jeśli mamy zamiar kogoś obdarować kwiatami doniczkowymi warto samemu sprawdzić jakich warunków wymagają gdyż nasz źle trafiony prezent może zamiast na parapecie szybko wylądować w śmietniku.

Teraz zostaną przedstawione rośliny które w żadnym wypadku nie powinny się znajdować w domu gdzie są dzieci lub zwierzęta gdyż należą do roślin trujących. Na pewno lepiej usunąć taką roślinę ze swego otoczenia niż narażać dzieci na niebezpieczeństwo. W roślinach tych trujące są różne ich części lub wydzielany sok. Takim przedstawicielem tych roślin najczęściej spotykanym jest difenbachia roślina okazała ale niestety niebezpieczna gdyż jej sok podrażnia skórę i błony śluzowe. Wśród innych trujących roślin wyszczególnić można oleander, kalię, dipladenię, wilczomlecz (popularnie zwany gwiazdą betlejemską), bluszcz hetera, kliwra pomarańczowa, kroton i monstera. Sok wydzielany przez wilczomlecz czyli poinsencję jest trujący. Mając tego rodzaju kwiaty należy je tak ustawić żeby nie miały do nich dojścia dzieci i zwierzęta. Jeśli przeprowadza się jakiekolwiek zabiegi przy tych roślinach na przykład przycinanie, przygotowywanie sadzonek to należy to robić zawsze w rękawiczkach. Jeśli nie zastosuje się środków ostrożności przy pielęgnacji to można narazić się na kontakt z trującym na przykład sokiem i wtedy należy działać szybko czyli przede wszystkim zmyć. Pod żadnym pozorem nie należy oblizywać ewentualnych ran a jeśli przez przypadek zjadło się kawałek liścia należy wywołać torsje.

Moczarka kanadyjska – chwast wodny siejący w niej spustoszenie. osnąca w Ameryce Północnej moczarka, nazywana kanadyjską jest bardzo uciążliwą rośliną. Rośnie ona na wodzie i nie ma systemu korzeniowego. Cechuje ją bardzo szybki przyrost. Swobodnie pływająca po tafli wody rozplenia się jak chwast. W pierwszej połowie dziewiętnastego wieku została przywieziona do Europy, do berlińskiego ogrodu botanicznego. Bardzo szybko rozrosła się i cześć jej pędów zostało wyciętych i wyrzuconych. Roślina dostała się do pobliskiej rzeki i w niekontrolowany sposób rozrosła. Później okazało się, że za sprawą tej jednej sadzonki zawędrowała do większości rzek w Europie. Spustoszenie w rzekach i straty w gospodarce rybne wywołała również w polskich rzekach. Dostała się tam z laboratorium, przed pierwszą wojną światową. Popularnie moczarka nazywana jest zarazą wodną. Równie uciążliwy jest wilec wodny. Roślina ta zastosowała inną taktykę. Zaplątuje się w pędy innych roślin, w taki sposób, że nie da się jej oddzielić. Wraz z innymi roślinami tworzy zielone wysepki na wodzie.

Kwiat pontederii gruboogonkowej nazywany popularnie hiacyntem wodnym, kwietnie tylko jeden dzień. Ma jednak interesujący jasnofioletowy lub niebieski kolor. Jeżeli do tego dodamy, że kwiaty te zakwitają na setkach metrów kwadratowych wody i można sobie wyobrazić jak wspaniały kobierzec kwiatów tworzą. Niestety na względach estetycznych kończy się pożyteczność tych roślin. Generalnie są one uznawane za pasożytów. Ogonki liściowe hiacyntów tworzą na swoich łodygach rozdęte beczułki, które są wypełnione tlenem i ułatwiają roślinie utrzymywanie się na wodzie. Rozmnażająca się wegetatywnie roślina bardzo szybko jest w stanie zarosnąć duże powierzchnie wodne. Obliczono, że jedna roślina jest w stanie w ciągu jednego roku zarosną cztery kilometry kwadratowe. Dlatego też traktowana jest jak chwast, który trzeba jak najszybciej wyplenić. Duże, gęste kobierce hiacynta pobierają tlen z wody, przez co woda staje się coraz mniej zasobna w ryby. Rozpleniający się chwast przynosi duże straty w gospodarkach. Na Nilu powstały tak gęste sieci tej rośliny, że można było po niej bezpiecznie przechodzić.

Szybko rozpleniająca się roślina, potrafiąca zarosnąć całe jezioro. Rośnie w krajach tropikalnych w wodach lądowych. Topian posokowatych, bo o nim tutaj mowa, jest rośliną sprawiająca kłopoty. Rozmnaża się wegetatywnie i w bardzo niedługim czasie jest w stanie rozprzestrzenić się na cały obszar zbiornika wodnego. Prowadzi to do tego, ze całe stawy pokryte są dywanem powstałym z tej rośliny. Łopian przypomina swoim wyglądem sałatę, dlatego też popularnie nazywany jest sałatą wodną. Liście są połączone w rozetę i przez to przypominają główkę sałaty. Aby nie zbierała się w roślinie woda jest ona pokryta filcem z drobnymi, ale gęstymi włoskami. Roślina przyczepia się do dna za pomocą swobodnie pływających korzeni, które zwisają swobodnie dzięki komorom wypełnionym powietrzem. Znajdujące się w podwodnej części roślin powietrze jest wykorzystywane przez moskity, które wbijają w korzenie rurki oddechowe. Topina jest roślina uciążliwą ze względu na swe szybkie rozmnażanie się, ale również dzięki niej udało się przeżyć wielu osobom. Podczas głodu nawiedzającego kraje Afryki najubożsi pożywiają się nią traktując jako jarzynę. Jest on bogata w sole mineralne, dlatego po wysuszeniu spala się nią, a popiół jest zbierany. Zawiera on bowiem namiastkę soli.

Bartsja alpejska jest przedstawicielką rodziny zarazowatych. Zaliczana jest do pasożytów. Jest bowiem zaopatrzona w specjalne ssawki, dzięki którym z korzeni sąsiadujących z nią roślin pobiera sole mineralne oraz wodę. Jest to gatunek występujący w wielu pasmach górskich na świecie, w tym także i w naszym kraju. Jej łodyga charakteryzuje się przede wszystkim tym, że jest bardzo mocno owłosiona. Jej wysokość natomiast mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma a dwudziestoma centymetrami. Liście z kolei posiadają jajowaty kształt, a na długość osiągają do dwóch i pół centymetra. Ich kolorem jest brudna zieleń, zaś powierzchnia – podobnie jak i łodyga – jest mocno owłosiona. Kwiaty znajdują się na szczytach łodygi i mają fioletową barwę. Owocem tej rośliny jest torebka, nasiona są uskrzydlone. Bartsja alpejska jest byliną. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz sierpniem. Preferuje stanowiska wilgotne, co do gleb natomiast, nie muszą być one wapiennymi glebami.

Gnidosz dwubarwny przynależy do rodziny zarazowatych. Jest zaliczany do grona pasożytów – innych roślin pozbawia bowiem cennych składników odżywczych. W naturalnych warunkach spotykana jest w wielu miejscach na świecie. Rośnie również w naszym kraju, jednakże tylko i wyłącznie w Tatrach, a mówiąc dokładniej – w Tatrzańskim Parku Narodowym. Jako nasz rodzimy gatunek podlega ochronie, nie mniej jednak jego populacja nie jest póki co zagrożona. Łodyga tej rośliny osiąga wysokość mieszczącą się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwudziestoma. Nie ma na niej zbyt wielu liści. Liście z kolei posiadają kształt lancetowaty oraz kolor zielony o wyraźnie szarawym zabarwieniu. Kwiaty natomiast zebrane są w kłos – jest on dosyć gęsty. Odznaczają się jasnym, żółtym kolorem, widoczna jest na nich również plama w czerwonym kolorze. Gnidosz dwubarwny jest byliną. Czas jego kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz sierpniem. Preferuje stanowiska wilgotne, jest owadopylny.

Kanianka amerykańska to przedstawicielka rodziny kaniankowatych. Ojczyzną tej rośliny są kraje Ameryki Północnej (stąd jej nazwa), w winnych miejscach na świecie – w tym również i u nas – została introdukowana. Nie mniej jednak spotkanie jej w Polsce należy do rzadkości. Zaliczana jest do pasożytów. Owija się wokół innej rośliny i pozbawia ja wody wraz z substancjami odżywczymi. Ułatwiają jej to specjalne ssawki. Łodyga rośliny ma charakter pnący. Na długość osiągnąć ona może nawet i trzy metry. Liście występują tutaj w postaci mocno zminimalizowanej, przy czym dodać trzeba, iż nie są zielone. Kwiaty natomiast zbierają się w pęczki o kulistym kształcie. W takim pęczku jest ich od ośmiu do maksymalnie dwunastu. Czas kwitnienia kanianki amerykańskiej przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz sierpniem. W Ameryce Północnej cieszy się ona niechlubną opinią chwastu i jest bardzo usilnie tępiona. Rośliny, na których przeważnie pasożytuje to astry, wierzby, a także nadrzeczne zarośla.

Kopytnik pospolity jest reprezentantem rodziny kokornakowatych. Jest to jedna z naszych rodzimych roślin. Bardzo często spotkać można ją w parkach, uprawia się ją również w ogrodach – w jednym i drugim przypadku w charakterze okrywowego gatunku. Dawniej miała także bardzo szerokie zastosowanie w lecznictwie, jednakże kiedy zostały odkryte jej trujące właściwości, zaprzestano stosowania jej w zielarstwie. Jest byliną. Na kontynencie europejskim jest jedynym z przedstawicieli rodzaju o nazwie kopytnik. Oprócz tego w naturalnych warunkach występuje jeszcze na Syberii. Jest gatunkiem płożącym się po ziemi. na wysokość natomiast osiąga przeciętnie od dziesięciu centymetrów do piętnastu. Liście charakteryzują się nerkowatym kształtem. Są one błyszczące, mają kolor ciemnej zieleni, w dotyku natomiast są skórzaste. Kwiaty z kolei mają postać dzwonkowatą. Owocem rośliny jest torebka składająca się z ośmiu komór. Roślina preferuje stanowiska cieniste. Rośnie w zaroślach oraz lasach, głównie liściastych.

Kąkol polny jest przedstawicielem rodziny goździkowatych. Nie jest to nasz rodzimy gatunek, aczkolwiek na tereny polskie trafił jeszcze w prehistorycznych czasach. Kiedyś występował u nas bardzo pospolicie, dzisiaj natomiast spotkać go można zdecydowanie rzadziej. Jest to roślina trująca – i to na dodatek bardzo. Takimi właściwościami wykazują się wszystkie jej części. Trująca jest zarówno dla zwierząt, jak i dla ludzi. Nie mniej jednak znajduje zastosowanie w zielarstwie. Łodyga osiąga na wysokość przeciętnie około dziewięćdziesięciu centymetrów. Jest bardzo rozgałęziona. Liście charakteryzują się lancetowatym kształtem. Kwiaty są pojedyncze i wieńczą łodygi. Owocem tej rośliny jest torebka. Kąkol polny jest rośliną jednoroczną. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem i lipcem. Ciekawostką jest to, że obecnie występuje ona tylko na rolnych uprawach – nigdzie indziej się jej nie spotyka. Jest tak zwanym właściwym chwastem polnym (czyli – mówiąc inaczej – segetalnym).

Czworolist pospolity jest rośliną, której klasyfikacja – w zależności od źródła – jest bardzo zróżnicowana. W związku z powyższym można się spotkać z informacjami, iż należy ona do którejś z trzech rodzin, a mianowicie melantkowatych, liliowatych albo trójlistowatych. W warunkach naturalnych spotkać można ją na różnych terenach na kontynentach europejskim oraz azjatyckim. Występuje także i w naszym kraju, gdzie jest niesamowicie pospolita. Jest zaliczana do trujących, a takimi właściwościami wykazują się wszystkie jej elementy ze wskazaniem na owoce oraz kłącza. Nie mniej jednak są kraje, gdzie jest wykorzystywana w charakterze rośliny leczniczej. Jest byliną. Wysokość, jaką osiąga, mieści się w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a czterdziestoma. Liście znajdują się jedynie na górnej części łodygi. Na jej szczycie natomiast znajduje się tylko jeden kwiat. Owocami rośliny są jagody posiadające średnicę około jednego centymetra. Czas jej kwitnienia z kolei przypada na miesiąc maj.

Gnidosz błotny to przedstawiciel rodziny zarazowatych. Występuje w naszym kraju. Polska Czerwona Księga Roślin zakwalifikowała go jako gatunek narażony na wyginięcie. Jest to roślina, której przeciętna wysokość mieści się w przedziale pomiędzy dwudziestoma centymetrami a sześćdziesięcioma. Jej łodyga jest w środku pusta, prawie wcale nie ma na niej liści. Kwiaty natomiast mają postać grona, jednakże bardzo luźnego. Kolor mają zbliżony do fioletowego z wyraźnie różowym odcieniem. Owocem gnidosza błotnego jest torebka. Roślina ta zaliczana jest do półpasożytów. Wyposażona jest w specjalne ssawki, dzięki którym może ona wrastać w korzenie roślin rosnących w bliskim jej sąsiedztwie. Pozbawia ich w ten sposób cennych soli mineralnych. Ponadto jest trująca. Czas jej kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami majem oraz lipcem. Jeżeli chodzi o biotop, lubi stanowiska o wysokim stopniu wilgotności. Z tego też powodu rośnie na torfowiskach oraz na podmokłych łąkach. Jest miododajną rośliną.